Wystąpienie: Magdalena Małgorzata Kołodziejczak

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przypominam sobie doskonale, jak ustawa o powołaniu SIM-ów wchodziła w życie. Wtedy szczególnie małe gminy wiejskie upatrywały w tym ogromnej szansy, ponieważ doskonale wszyscy wiemy, że małe samorządy nie mają odpowiedniej kadry budowlanej, a przede wszystkim nie mają zasobu finansowego. Te 3 mln zł, które otrzymywała każda gmina, było taką gwiazdką nadziei, że te mieszkania powstaną szybko i tam, gdzie potrzeba. Gdyby nie synekury ciągnięte przez pomysłodawców, ten projekt być może by się nawet dobrze skończył. Niestety, minęło 5 lat, przepraszam, więcej, prawie 7 lat, mieszkań zostało wybudowanych niewiele, ale za to koleżanki i koledzy mieli odpowiednie stołki. Dzisiaj myślę, że naszym obowiązkiem jest nie likwidacja KZN-u i nie likwidacja SIM-ów, tylko przede wszystkim próba naprawienia tej sytuacji, żeby ci, którzy przystępowali do tych spółek, mogli rzeczywiście (Dzwonek) zrealizować to zadanie.

Panie prezesie, mam następujące pytanie. Dziękuję za te oszczędności, które już wdrożyliście, ale mam pytanie takie, czy państwo przewidujecie dodatkowe oszczędności finansowe poprzez np. zlecanie jakichś wspólnych projektów, bo jak wiemy, te projekty są niezwykle czasochłonne i kosztowne. Nie widzę potrzeby, żeby cała Polska miała zupełnie inne rozwiązania techniczne. Bardzo dziękuję. (Oklaski)