Wystąpienie: Magdalena Filipek-Sobczak

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pandemia COVID-19 była czasem ogromnych wyzwań, szczególnie dla sektora kultury, który już 12 marca 2020 r., decyzją Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego, został zamknięty. Jedną z instytucji dotkniętych tym kryzysem było Centrum Spotkania Kultur w Lublinie. Dla młodych ludzi zatrudnionych tam na umowach cywilnoprawnych, głównie studentów, oznaczało to utratę jedynego źródła dochodów.

W odpowiedzi na tę trudną sytuację wprowadzono tzw. świadczenia postojowe, które miały zapewnić wsparcie finansowe dla osób zatrudnionych na umowach zlecenia. Wnioski o świadczenia składano zarówno za pośrednictwem pracodawcy, jak i indywidualnie. Świadczenia te zostały zatwierdzone przez ZUS i wypłacone trzykrotnie, co w czasie pandemii pozwoliło wielu młodym ludziom przetrwać kryzys.

Jednak dziś, po 4 latach, ZUS rozpoczął wysyłanie do byłych zleceniobiorców pism w sprawie "weryfikacji poprawności złożonych wniosków". W pismach tych młode osoby są proszone o dostarczenie szczegółowych informacji i dokumentów sprzed 4 lat, dotyczących dat zawarcia umów, ich realizacji, przyczyn ich zakończenia, a nawet potwierdzenia posiadania statusu studenta.

Takie działania są niesprawiedliwe i głęboko niepokojące. Rodzi się pytanie, dlaczego ZUS nie przeprowadził weryfikacji poprawności wniosków w momencie wypłaty świadczeń w 2020 r. Obarczanie młodych ludzi odpowiedzialnością za rzekome błędy proceduralne urzędu jest skandaliczne, zwłaszcza że świadczenia te były w tamtym czasie ich jedyną formą wsparcia.

Czy państwo, które powinno działać w interesie obywateli, dziś próbuje odzyskać środki od osób, które przetrwały dzięki nim najtrudniejszy czas pandemii? Czy tak wygląda sprawiedliwość społeczna?

Apeluję o wyjaśnienia w tej sprawie. ZUS powinien natychmiast zaprzestać działań, które godzą w młodych ludzi, często nadal studentów, obciążając ich obowiązkiem przedstawienia dokumentów sprzed 4 lat. Nie możemy pozwolić, by urzędnicze niedopatrzenia skutkowały dziś niesprawiedliwymi żądaniami wobec osób, które w czasie pandemii walczyły o przetrwanie.