Wystąpienie: Dorota Olko

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Kiedy mowa o wymianie akademickiej, zwykle wszyscy myślą o Erasmusie, i nic dziwnego, bo to największy program tego typu w Europie. Dziś mówimy o programie mniejszym, ale z ponad 30-letnią historią, który pełni podobną funkcję jak Erasmus, tylko że zasięgiem obejmuje naszą część Europy. W ramach Środkowoeuropejskiego Programu Wymiany Uniwersyteckiej wyjeżdża co roku kilka tysięcy osób, przede wszystkim studentów, ale też nauczycieli akademickich, w tym ok. 10% z Polski i do Polski. Jesteśmy wiodącym partnerem tego programu. Jest to jeden z ważnych elementów systemu współpracy międzynarodowej, a o tym, że wciąż cieszy się zainteresowaniem, świadczy fakt, że włącza się w niego ponad 2/3 uczelni w kraju.

Mam nadzieję, że nikogo na tej sali nie trzeba przekonywać o wartości dodanej płynącej z programu i o potrzebie jego kontynuacji. Ale podsumujmy, jakie możliwości daje program i jakie korzyści z niego płyną. Studenci, doktoranci i pracownicy naukowi mogą wyjeżdżać do uczelni partnerskich na część studiów, na intensywne kursy, na praktyki i staże - także, jak już mówiono na tej sali, do najlepszych uczelni w regionie, np. na Uniwersytet Karola w Pradze czy na Uniwersytet Wiedeński. To jest szansa na wzmocnienie współpracy między uczelniami, na rozwój zawodowy kadry naukowej, na zwiększanie jakości prowadzonych badań. Dla studentów to jest okazja, żeby zdobywać doświadczenie akademickie w kontekście międzynarodowym, to jest szansa na szlifowanie języków, ale też często po prostu ważne doświadczenie życiowe. Z różnych wyjazdów w ramach tego programu skorzystało do tej pory blisko 90 tys. osób - studentów, a także nauczycieli akademickich. Od 2022 r. ten program jest też w polskim kontekście jednym z narzędzi, które umożliwiają w ramach akademii wsparcie dla Ukrainy.

W odniesieniu do czwartej edycji porozumienia, która reguluje funkcjonowanie programu od maja 2025 r., kiedy wygaśnie trzecia edycja, warto zwrócić uwagę na nowe możliwości, które daje program - wsparcie osób z niepełnosprawnościami, wsparcie osób w trudnej sytuacji materialnej czy możliwość udziału w trybie hybrydowym bądź zdalnym w zajęciach akademickich. Ważne jest też to, że powstanie możliwość udzielania stypendium dla pracowników, którzy rozwijają współpracę między partnerskimi uczelniami wchodzącymi w skład sieci w ramach programu, co daje szansę na jeszcze większe pogłębienie współpracy międzynarodowej między instytucjami akademickimi. Nowe elementy mogą być dobrym rozwinięciem i uzupełnieniem programu, a dotychczasowe nie pozostawiają wątpliwości (Dzwonek), że jest sens jego kontynuacji. Dlatego klub Lewicy oczywiście opowiada się za ratyfikacją porozumienia CEEPUS IV.