Wystąpienie: Jakub Rutnicki

Bardzo dziękuję.

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu swojego klubu przedstawić stanowisko odnośnie do projektu ustawy o zmianie ustawy o sporcie.

Wiele ważnych rzeczy zostało powiedzianych, bo rzeczywiście wkład, ciężka praca każdego sportowca to jest gigantyczne poświęcenie, to nie podlega jakiejkolwiek dyskusji. Żebyśmy my przed telewizorami, a może czasami jako uczestnicy, jako kibice mogli spojrzeć na polskich sportowców, być dumni z tego powodu, że zdobywają medale, to jest gigantyczne poświęcenie, to jest poświęcenie całego życia. To nie podlega jakiekolwiek wątpliwości. I trzeba jasno powiedzieć, że często to poświęcenie powoduje, że wybitni sportowcy też mają trudności, jeżeli chodzi potem o możliwość odnalezienia się na rynku pracy. Pan przewodniczący o tym mówił, że emerytura olimpijska tak naprawdę była takim wyjściem naprzeciw tym potrzebom, a czasami po prostu dramatom życiowym, bo państwo polskie też nie może pozwolić sobie na to, żeby wielcy sportowcy, kiedyś oklaskiwani przez nas wszystkich, nagle mieli problem, żeby związać koniec z końcem. Na takie rzeczy absolutnie sobie nie można pozwolić i na pewno to świadczenie olimpijskie jest bardzo doceniane, bo trzeba też powiedzieć, że gdy spotykamy się z naszymi kolegami, koleżankami z innych parlamentów, często mówimy o tym świadczeniu. Czasami też o tym zapominamy, szanowni państwo, bo to jest de facto najwyższe wynagrodzenie, bo przecież sportowiec po 40. roku życia do końca swoich dni uzyskuje świadczenie comiesięczne na dzień dzisiejszy w kwocie 4200 zł.

I rzeczywiście w tej chwili pojawił się projekt, aby tych wszystkich sportowców, którzy brali udział w igrzyskach dobrej woli, medalistów, zawrzeć w nim, aby oni weszli też do tej grupy, i by mogli ubiegać się o to świadczenie olimpijskie, o tę emeryturę olimpijską.

Wiele mówimy na temat kwestii fair play. Myślę, że rzeczywiście to jest ważne, żeby nasi zawodnicy, których czasami skrzywdziła też polityka, o tym mówił mój przedmówca... Tylko panie pośle, panie ministrze, były te zawody "Przyjaźni", które de facto przede wszystkim miały zrekompensować naszym sportowcom to, że nie mogli brać udziału w igrzyskach w Los Angeles. Rzeczywiście na tej podstawie uważam, że powinniśmy podjąć pewną dyskusję, abyśmy rzeczywiście wszystko przeanalizowali. Chodzi o to, by sportowcy czuli, że to świadczenie jest jasno dookreślone. Bo za chwilę mogą nas zapytać mistrzowie świata, mistrzowie Europy: A dlaczego my nie możemy mieć takiego świadczenia?

Chciałbym też poruszyć, szanowni państwo, jedną sprawę, jeżeli chodzi oczywiście o to świadczenie. Myślę o igrzyskach dobrej woli. To jest w sumie 26 sportowców, którzy będą mogli załapać się na to świadczenie. Pan przewodniczący też o tym mówił, wymieniając czy to panią Otylię Jędrzejczak, czy Waldemara Legienia. Ale w ich przypadku nie ma tego problemu, bo te osoby mają przecież świadczenia olimpijskie, więc te świadczenia nie mogą się łączyć, tych osób to nie będzie dotyczyć.

Mój klub po głębokiej analizie będzie się opowiadał za tym, aby ten projekt i tę zmianę przyjąć, bo to jest przede wszystkim sygnał wysłany do sportowców, że państwo polskie docenia ich trud i niesamowity wysiłek. Często pewne przypadki, ale też pewne problemy, za które sportowcy nie byli odpowiedzialni, doprowadziły do tego, że właśnie podczas igrzysk nie było szans na medal, a tutaj się to udało. Ale też, szanowni państwo, na kanwie tych doświadczeń, ale szczególnie ostatnich wydarzeń, jeżeli chodzi o Paryż i naszego fantastycznego dwukrotnego medalistę, szermierza na wózku pana Michała Dąbrowskiego, powinniśmy jako Izba pomyśleć o jednej rzeczy. (Dzwonek) To był fantastyczny człowiek, który wygrał z rakiem, aby pojechać na igrzyska. 2 tygodnie po paraolimpiadzie zmarł i osierocił dwoje dzieci. Myślę, szanowni państwo, że dyskutując właśnie na temat zmian dotyczących tych świadczeń, powinniśmy wziąć pod uwagę tego typu sytuacje, że gdy olimpijczyk nie doczekał tego świadczenia, a osierocił dzieci, to te dzieci powinny móc dziedziczyć to świadczenie chociażby do 18. roku życia. Myślę, że też powinniśmy jako Wysoka Izba nad tym się pochylić. Bardzo dziękuję. (Oklaski)