Wystąpienie: Barbara Okuła

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Wynagrodzenia za wypożyczenia biblioteczne to program, którego celem jest zrekompensowanie autorom lub innym właścicielom praw autorskich potencjalnej utraty dochodów ze sprzedaży ich książek, gdy te są za darmo udostępniane czytelnikom w bibliotekach publicznych. Jest to rozwiązanie sprawiedliwe i słuszne. Przyjmujemy, że autor ma prawo do satysfakcji finansowej z tytułu popularności swoich książek mierzonych nie tylko nakładem, ale także liczbą bibliotecznych czytelników. Zasada wynagradzania za wypożyczania biblioteczne realizowanego z funduszy publicznych obowiązuje w wielu państwach od lat. Pierwsza wprowadziła ją Dania w 1946 r. Obecnie jest prawem Unii Europejskiej regulowanym dyrektywą z 2006 r. będącą kontynuacją dyrektywy z roku 1992. W Polsce system wynagrodzeń za wypożyczania biblioteczne dla polskich pisarzy tłumaczy, ilustratorów i wydawców wprowadzono w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych w 2016 r. Projektowana ustawa jest niezbędna, by kontynuować zasadę wynagradzania za wypożyczenia biblioteczne, bowiem zbliża się do końca termin, na jaki były ustalone limity na ten cel z Funduszu Promocji Kultury w obecnie obowiązujących przepisach. Projekt, nad którym dziś debatujemy, określa te limity na następne 10 lat. Zawarte w nim kwoty są dobrze obliczone, logiczne i przekonujące. Pragnę jednak zwrócić uwagę na to, że obecna ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie obejmuje wynagrodzeń za wypożyczanie biblioteczne elektronicznych wersji książek, tzw. e-booków, zdobywających coraz większą popularność. Na razie takich wypożyczalni nie jest wiele, takiej oferty w bibliotekach szkolnych jeszcze nie ma, ale być może będzie. Niewątpliwie takie biblioteki powstaną i ustawodawca powinien taką perspektywę także w kontekście wynagrodzenia za wypożyczenie cyfrowe przewidzieć. Klub Parlamentarny Polska 2050 będzie głosował za przyjęciem omawianej ustawy. Dziękuję.