Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W polityce łatwo jest mówić o człowieku. Trudniej jest stanąć przed nim i powiedzieć to samo prosto w oczy. Łatwo jest przypisać komuś słowa, których nie wypowiedział, intencje, których nie miał, i wydać wyrok, zanim sprawdzi się fakty. Doświadczyłem tego nieraz.

Nauczyłem się, że nie na każdą plotkę trzeba odpowiadać i że nie każdemu, kto już postanowił nie rozumieć, da się cokolwiek wyjaśnić. Milczenie nie zawsze jest bezsilnością. Czasem jest odmową wejścia w cudze błoto. Ale milczenie nie oznacza zgody. Kiedy przekraczane są granice, trzeba nazwać kłamstwo kłamstwem, postawić granicę i powiedzieć: dość.

Zawód, rozczarowanie i atak bolą. Nie będę udawał, że jest inaczej. Ale cudza podłość nie może stać się naszym charakterem, a cudzy chaos sposobem życia. Nie musimy wygrywać każdej rozmowy ani odpowiadać na każdy hałas. Musimy natomiast uważać, by w tej walce nie przegrać samych siebie.

Dlatego będę dalej robił swoje: pracował, pomagał, mówił prawdę, popełniał błędy i miał odwagę je naprawiać. Bo człowieka nie określa najgłośniejsza opowieść o nim. Określa go to, kim pozostaje, gdy gasną kamery i nikt nie patrzy. Na końcu najważniejsze jest to, czy patrząc w lustro, nadal potrafimy spojrzeć sobie prosto w oczy. Dziękuję.