Wystąpienie: Marcelina Zawisza

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ja krótko. My naprawdę musimy rozsupłać ten problem. Nie możemy pozwolić sobie na to, żeby kwestionować to, kto jest zwierzchnikiem Sił Zbrojnych w sytuacji, w której mamy konflikt zbrojny za naszą granicą. Nie możemy pozwolić sobie na to, żebyśmy podważali albo mieli trzech, czterech pretendentów do tego tytułu w sytuacji, w której to jest realne zagrożenie dla bezpieczeństwa naszych obywateli i obywatelek, wszystkich osób, które mieszkają w naszym kraju. Mam więc jedną propozycję: dogadajmy się ponad podziałami, cofnijmy się. Niech każdy się trochę cofnie. Prawo i Sprawiedliwość niech uzna, że coś jednak zepsuło. Koalicja rządząca - że może jednak trzeba postawić krok do tyłu, żeby nie narażać bezpieczeństwa naszych obywateli, i być może jednak uznać neosędziów. Tutaj mamy projekt, który pozwala nam wyjść trochę do przodu.

(Poseł Józefa Szczurek-Żelazko: Jakich neosędziów?)

Pani poseł, pani krzyczy: Jakich neosędziów? Ja rozmawiałam z państwa posłami, którzy już tylko czekają na ten moment...

Wicemarszałek Piotr Zgorzelski:

Pani poseł, proszę nie prowadzić dyskusji, tylko kontynuować wystąpienie.

Poseł Marcelina Zawisza:

...żeby stanąć na ulicy i walczyć na ulicy.

Co wy wszyscy w ogóle robicie? Opamiętajcie się. Mamy konflikt zbrojny, Rosja barbarzyńsko napadła na Ukrainę. My mamy obowiązek zadbać o to, żeby nikt nie podważał statusu prezydenta w tym kraju. Wszystko, co będzie się działo, będzie waszą odpowiedzialnością, tak prawej, tak centrowej strony. Ludzie, zróbcie coś dla obywateli, a nie tylko i wyłącznie dla własnych punktów procentowych. Tym bardziej dziękuję Polsce 2050, że wychodzi z propozycją ustawy. Tak jak już mówiłam, jesteśmy również w stanie zaakceptować reset konstytucyjny Konfederacji. Naprawdę zróbmy krok do tyłu (Oklaski), bo tylko i wyłącznie dzięki temu będziemy mogli jako państwo bezpiecznie zrobić krok do przodu. A jeśli nie potraficie się dogadać, to żadne z was nie powinno rządzić. Dziękuję. (Oklaski)

(Poseł Roman Fritz: Pani Marcelino, jestem wzruszony.)