Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wykluczenie transportowe nie jest pojęciem z dokumentu strategicznego. To seniorka, która przekłada wizytę u lekarza, bo nie ma jak do niego dojechać. To uczeń uzależniony od tego, czy rodzic może odebrać go ze szkoły. To pracownik, który odrzuca ofertę zatrudnienia, bo rano jeszcze jakiś autobus jedzie, ale po drugiej zmianie nie ma już czym wrócić.

Rządowy projekt po raz pierwszy wprowadza ustawową definicję wykluczenia transportowego i określa minimalny poziom usług. Przewiduje również przejazdy na żądanie dla obszarów wiejskich i miejsko-wiejskich, koordynowanie sieci przez marszałków województw oraz lepsze skomunikowanie autobusów z koleją.

To są konkretne narzędzia. Nie możemy jednak oceniać ich przez liczbę nowych schematów, planów i przepisów. Miarą tej ustawy będzie to, czy człowiek mieszkający kilka kilometrów od siedziby gminy rzeczywiście dostanie możliwość dojazdu do pracy, szkoły, lekarza i urzędu o godzinie, która pozwala załatwić sprawę i wrócić do domu.

O przeciwdziałaniu wykluczeniu transportowemu państwo mówi od lat. Powstawały kolejne programy, dopłaty i zapowiedzi, a w wielu miejscowościach nadal nie da się funkcjonować bez własnego samochodu albo pomocy rodziny. Ten projekt może uporządkować system. Musimy jednak wiedzieć, czy stworzy nowe, użyteczne połączenia czy przede wszystkim nowe procedury opisujące brak transportu, który mieszkańcy znają już z własnego życia.