Wystąpienie: Anna Dąbrowska-Banaszek

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Dokładnie 85 lat temu, 5 marca 1940 r., Sowieci zadekretowali i zaplanowali zbrodnię katyńską. Na wniosek szefa NKWD Ławrientija Berii zdecydowano o rozstrzelaniu polskich jeńców wojennych przebywających po 17 września 1939 r. w sowieckich obozach w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie oraz polskich więźniów przetrzymywanych przez NKWD na obszarze zajętych wschodnich województw Rzeczypospolitej. W wyniku tej zbrodniczej decyzji zgładzono ok. 22 tys. obywateli polskich, licząc na zapomnienie. Na szczęście prawda nie dała się zabić w katyńskim lesie.

W bazylice Świętego Krzyża w Warszawie jest takie miejsce - kaplica katyńska. Powstała ona po zmianach ustrojowych w 1989 r. Z woli papieża św. Jana Pawła II kaplica przekształcona została w sanktuarium katyńskie. Zamknięta jest żelazną kratą imitującą drut kolczasty. Głównym jej elementem jest spiżowy wizerunek Matki Boskiej z Dzieciątkiem. W kaplicy umieszczono urny wykonane z łusek pocisków artyleryjskich z II wojny światowej, z ziemią z miejsc kaźni i pochówku ofiar zbrodni katyńskiej oraz napisy ich upamiętniające. Na tablicach upamiętniono także osoby związane z upowszechnianiem wiedzy na temat zbrodni katyńskiej oraz ofiary tragedii smoleńskiej. Sanktuarium katyńskie jest znakiem pamięci, jest lekcją dla nas i dla przyszłych pokoleń Polaków. (Dzwonek) Tylko wtedy dochowamy wierności naszej wierze i miłości wobec naszej ojczyzny, kiedy na co dzień będziemy posłuszni wyzwaniom. Wyjdźmy ze swego egoizmu, ze strefy komfortu, tzw. świętego spokoju. Weźmy udział w trudach i przeciwnościach celem obrony największych wartości, celem pozostania wiernym samym sobie. Wstańmy, nie lękajmy się. Bądźmy wierni swojemu sumieniu, Bogu i ojczyźnie, niezależnie od okoliczności i dominujących mód. Chwała bohaterom. Pamiętamy. (Oklaski)