Wystąpienie: Grzegorz Lorek

21 kwietnia 1945 r. 2. Korpus Polski zajął Bolonię. Bitwa o to miasto wymieniana jest obok walk o Monte Cassino czy Ankonę jako jedna z największych bitew na Zachodzie z udziałem Wojska Polskiego. Była to zarazem ostatnia batalia 2. korpusu gen. Władysława Andersa.

Od zdobycia Bolonii swą nazwę wzięła cała bitwa, jednak główne działania bojowe rozgrywały się wcześniej. Niemcy już od 19 kwietnia rozpoczęli wycofywanie się z tego rejonu i z tego względu mniej mówi się o poświęceniu czy bohaterstwie żołnierzy. O wiele cięższe walki toczone były w dniach 9-15 kwietnia, kiedy trzeba było przełamywać obronę niemiecką.

Zajęcie Bolonii z 20 na 21 kwietnia było wynikiem elastycznej i spontanicznej decyzji. 9. batalion z 3. Dywizji Strzelców Karpackich wkroczył do miasta parę minut po godz. 6. Dotarł do centrum witany owacyjnie przez mieszkańców. Założenie było takie, że to Amerykanie wejdą do Bolonii, stąd spora konsternacja oddziałów amerykańskich, kiedy dotarły do miasta 2 godziny po oddziałach polskich i zorientowano się, że jest ono już wyzwolone. Oddziały 2. Korpusu Polskiego były owacyjnie witane przez ludność. 9. batalion strzelców karpackich uzyskał miano bolońskiego, a 17 jego dowódców otrzymało honorowe obywatelstwo miasta. Senat Bolonii wręczył polskim żołnierzom 215 specjalnie wybitych pamiątkowych medali.

W bitwie bolońskiej zginęło 300 polskich żołnierzy, a 600 zostało rannych.