Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jako poseł niezrzeszony popieram kierunek tej ustawy. Sprzęt wspomagający powinien służyć osobom z niepełnosprawnościami, a nie leżeć w magazynach i generować kolejne koszty.

Państwo kupiło technologie za blisko 96 mln zł. Do końca 2025 r. z ponad 14,5 tys. urządzeń wypożyczono niespełna 2,8 tys., a z systemu skorzystało 1964 beneficjentów. Funkcjonowanie wypożyczalni kosztowało ponad 7,3 mln zł. Nie oznacza to, że sprzęt był niepotrzebny. Oznacza to, że źle zaprojektowano sposób jego udostępniania. Aparat słuchowy, indywidualnie dopasowany wózek czy specjalistyczne oprogramowanie często nie powinny krążyć pomiędzy użytkownikami. Dlatego możliwość przekazania ich na własność jest rozwiązaniem racjonalnym i ludzkim.

Jestem jednak zwolennikiem krytycznym. Potrzebujemy jawnych kryteriów przyznawania sprzętu. Pierwszeństwo powinny mieć osoby, które już używają dopasowanych urządzeń, oraz ci, dla których brak technologii oznacza utratę samodzielności, edukacji albo możliwości pracy. Sprzęt powinien iść za człowiekiem. Dotyczy to także ucznia zmieniającego szkołę, młodego człowieka rozpoczynającego praktyczną naukę zawodu czy osoby przechodzącej z etapu edukacji na rynek pracy.

Trzeba również jasno określić, kto po przekazaniu będzie odpowiadał za serwis, naprawy, baterie, części i aktualizacje. Nie możemy dać komuś urządzenia wartego kilkadziesiąt tysięcy złotych, a następnie pozostawić go samego z kosztami jego utrzymania. Potrzebny jest także audyt decyzji, które doprowadziły do zakupu sprzętu niedostosowanego do modelu wypożyczalni.

Poprę ten projekt, ale oczekuję przejrzystości, bezpieczeństwa i pierwszeństwa potrzeb człowieka. Nie głosujemy bowiem za opróżnieniem magazynów. Głosujemy za przekazaniem osobom z niepełnosprawnościami narzędzi do samodzielnego życia. Dziękuję.