Wystąpienie: Grzegorz Lorek

Bitwa na Zalewie Wiślanym (nazywana też bitwą na Zatoce Świeżej) rozegrała się 15 września 1463 roku podczas wojny trzynastoletniej i zakończyła się całkowitą klęską floty krzyżackiej. Połączona flota Związku Pruskiego złożona głównie z okrętów z Gdańska i Elbląga, liczyła ok. 30 jednostek. Stoczyła ona starcie z liczniejszą flotą zakonu krzyżackiego (ok. 44 statki). Flotą gdańską dowodzili Maciej Kolmener i Wincenty Stolle, elbląską - Jakub Vochs. Okręty pod dowództwem zaprawionych gdańskich kaprów, posiłkowane przez okręty (wcześniej na służbie gdańskiej) i wojsko królewskie, ruszyły w pościg za cofającym się nieprzyjacielem. Do bitwy doszło prawdopodobnie pomiędzy Kamionkiem Wielkim a Suchaczem w Zatoce Świeżej. Flota polska starła się z liczniejszą flotą zakonną. Krzyżacy uważali, że zwycięstwo zapewni im przewaga liczebna i jakościowa ich floty, związkowcy jednak wykorzystali element zaskoczenia i zepchnęli Krzyżaków na płytkie wody zatoki, okrążając ich i uniemożliwiając im manewrowanie. Początkowo trwała wymiana ognia z łuków, kusz i hakownic, która spowodowała liczne pożary na stojących w bardzo małych odległościach okrętach krzyżackich. Wywołały je strzały zapalające. Następnie dochodziło głównie do walk abordażowych. W ręce prusko-polskie dostało się ok. 550 jeńców. Wielki mistrz zdołał zbiec do Królewca. Związek Pruski odniósł wielkie zwycięstwo, niszcząc lub zdobywając większość okrętów wroga. Zakon krzyżacki utracił znaczenie na morzu i kontrolę nad szlakami komunikacyjnymi.