Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Otrzymałem odpowiedź na ponowną interpelację dotyczącą przemocy wobec mężczyzn. Ta odpowiedź przynosi jedną ważną korektę, ale również kilka bardzo niepokojących wniosków.

W 2024 r. procedurą "Niebieskie karty" objęto 20 746 mężczyzn doznających przemocy. Jednocześnie ze specjalistycznych ośrodków wsparcia skorzystało zaledwie 529 mężczyzn, a tylko 22 otrzymało w nich całodobowe schronienie. Te liczby nie są jeszcze dowodem dyskryminacji. Są jednak alarmującym sygnałem, że pomiędzy rozpoznaniem przemocy a otrzymaniem realnej pomocy istnieje ogromna luka.

Rząd przyznaje, że nie gromadzi danych o mężczyznach, którym odmówiono przyjęcia, którzy oczekiwali na miejsce albo zostali odesłani do innej placówki. Dlaczego? Ponieważ zakłada, że każdy potrzebujący pomoc otrzymuje. To odwrócenie logiki. Państwo nie sprawdza, czy system działa, a następnie na podstawie własnego założenia uznaje, że problemu nie ma.

Z odpowiedzi dowiadujemy się również, że na poziomie centralnym nie przeprowadzono badań dotyczących niezgłaszania przemocy doświadczanej przez mężczyzn. Nie realizowano dedykowanych im kampanii, projektów ani szkoleń. Państwo nie posiada także danych pozwalających zbadać związek pomiędzy doświadczaniem przemocy przez mężczyzn a kryzysem psychicznym, próbami samobójczymi i samobójstwami. Nie planuje też odrębnego, mierzalnego komponentu dotyczącego mężczyzn w rządowym programie przeciwdziałania przemocy.

Formalna neutralność przepisów nie oznacza jeszcze rzeczywistej równości. Równość istnieje wtedy, gdy osoba doznająca przemocy może znaleźć dostępną placówkę, otrzymać schronienie, pomoc psychologiczną i prawną oraz zostać potraktowana poważnie.

Pomoc mężczyznom nie odbiera niczego kobietom. System powinien chronić każdą osobę doznającą przemocy. Mężczyzna może być ofiarą. Ma prawo poprosić o pomoc. Państwo ma obowiązek tę pomoc rzeczywiście zapewnić, a nie tylko zakładać, że ją zapewnia. Dziękuję.