Wystąpienie: Jarosław Sachajko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Współpraca międzynarodowa w kulturze jest dobra. Dobrze, że powstają ramy, które mają ułatwić wspólne produkcje, łączyć kapitał, twórców oraz rynki zbytu. To może być szansa dla polskich producentów i dla polskiej kultury. Ale właśnie dlatego trzeba jasno powiedzieć, gdzie kończy się współpraca, a gdzie zaczyna się troska o pieniądze podatników.

Bez kultury nie ma narodu. Możemy mieć granice, urzędy, instytucje, budżet, administrację, ale jeżeli przestaniemy przekazywać kolejnym pokoleniom własną historię, język, symbole, pamięć, etos, rodzinę, macierzyństwo oraz nasz system wartości, to z czasem przestaniemy być wspólnotą. I dlatego pieniądze publiczne przeznaczone na kulturę nie mogą być traktowane jak zwykły fundusz produkcyjny. Jeżeli polski podatnik ma dokładać się do filmu czy serialu, także w koprodukcji międzynarodowej, to powinien mieć prawo oczekiwać, że te pieniądze będą służyły polskiej wspólnocie. Nie chodzi o to, żeby każdy film był laurką. Nie chodzi o cenzurę. Nie chodzi o odbieranie artystom prawa do krytyki. Artysta ma prawo mieć własną wizję Polski, rodziny, historii, religii czy społeczeństwa. Ma prawo być prowokacyjny, a nawet niesprawiedliwy. Ale nie ma automatycznego prawa do pieniędzy publicznych.

Wartość narodu powinna być nadrzędna, jeżeli chodzi o finansowanie z kieszeni polskiego podatnika. Jeżeli wydajemy publiczne środki, to powinny one wspierać dzieła, które budują więzi, pokazują znaczenie rodziny, macierzyństwa, odpowiedzialności, solidarności i naszej pięknej historii. Dziękuję.