Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jako poseł niezrzeszony oceniam ten projekt według skutków, nie szyldów. Popieram jego cel i większość rozwiązań, ale państwo nie może organizować wielkiego wydarzenia dla młodzieży kosztem jawności, mieszkańców i dostępności.

Jamboree zgromadzi blisko 43 tys. uczestników i wolontariuszy, w znacznej części młodzież w wieku od 14 do 17 lat. To prawdziwa edukacja pozaformalna: współpraca, odpowiedzialność, służba i dialog międzykulturowy. Polska ma obowiązek zapewnić jej bezpieczne warunki.

Projekt słusznie porządkuje zabezpieczenie medyczne i epidemiologiczne, działanie numeru 112, jakość wody, ochronę przeciwpożarową oraz sprawdzanie wolontariuszy. Szczególnie ważna jest jasna zasada: bez kompletu informacji z polskich i zagranicznych rejestrów nie ma pracy z dziećmi.

Ale specustawa nie zastąpi dobrego przygotowania. Ustawa wyznacza końcowy termin opracowania planu medycznego na 60 dni przed wydarzeniem, a przekazania go wskazanym instytucjom na 20 dni przed nim. Tymczasem transport pozostaje jednym z głównych ryzyk, a mieszkańcy Wyspy Sobieszewskiej pytają o drożność dróg, ewakuację i dostęp do karetek. Nie wolno ich zbywać stwierdzeniem, że to sprawa lokalna.

Nie przekonuje mnie również rachunek kosztów. W tabeli OSR widnieje zero wydatków, choć zadania i rekompensaty mają być finansowane z istniejących budżetów. Brak dodatkowej dotacji nie oznacza braku kosztu. Potrzebujemy pełnego bilansu oraz publicznego rozliczenia po wydarzeniu.

Ustawa zwalnia pola namiotowe m.in. z wymogu zapewnienia utwardzonych ciągów komunikacyjnych. Dlatego dostępność dla osób z niepełnosprawnościami musi zostać zagwarantowana w praktyce, a nie tylko w deklaracjach. Sprzęt medyczny po Jamboree powinien trafić do publicznego systemu według jawnych kryteriów. Rząd powinien też wykazać, że każda zaangażowana służba i każdy pracownik otrzyma uczciwą rekompensatę za dodatkową pracę.

Jamboree ma uczyć odpowiedzialności. Państwo powinno zdać ten sam egzamin: planować wcześnie, liczyć uczciwie, słuchać mieszkańców i pozostawić trwały pożytek publiczny. Wtedy będzie to sukces młodych ludzi, Pomorza i Polski.