Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W czerwcu mówiłem z tej mównicy: rozumiem cel tej ustawy, ale poparcie dla celu nie oznacza bezkrytycznego poparcia dla mechanizmu. Głosowałem przeciw poprzedniej ustawie. Druk nr 3100 nie usuwa powodów mojego sprzeciwu. Przeciwnie, potwierdza je.

Sama zasada jest społecznie zrozumiała. Jeżeli państwo i obywatele ponoszą koszty kryzysu paliwowego, a część firm osiąga nadzwyczajne korzyści nie dzięki inwestycjom czy innowacjom, lecz wskutek zewnętrznego szoku, można oczekiwać solidarnego udziału w kosztach. Pakiet osłonowy kosztował blisko 5 mld zł, a rząd spodziewa się z tej daniny ok. 4 mld. Ale sprawiedliwy cel nie usprawiedliwia wadliwego prawa.

Po pierwsze, ustawa ma wejść w życie 1 listopada, a obejmuje przychody od 1 marca. To 8 miesięcy działania prawa podatkowego wstecz. Ten sam problem jest już przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Po drugie, podatek nazywa się podatkiem od zysków, lecz jego podstawą jest wyliczona nadwyżka przychodów. Bezpiecznik ograniczający wysokość podatku chroni tylko podmioty niewytwarzające paliw, a przy miesięcznych zaliczkach w ogóle nie jest stosowany. To rodzi ryzyko dla płynności i konkurencji.

Po trzecie, ustawa mówi, że wpływy trafiają do budżetu państwa. Nie gwarantuje, że 4 mld wrócą do obywateli w niższej cenie paliwa. Jeżeli koszt zostanie przerzucony na stacje, zapłacą kierowcy, przewoźnicy, rolnicy, rodziny, a także samorządy finansujące transport publiczny i dowóz uczniów.

I wreszcie: projekt wpłynął wieczorem, a rano mamy pierwsze czytanie. Tak nie powinno się stanowić prawa podatkowego.

Podtrzymuję więc swoje stanowisko: nie poprę druku nr 3100. Rząd powinien przedstawić rozwiązanie prospektywne, oparte na rzeczywistym zysku, z pełnymi bezpiecznikami i prawną gwarancją przeznaczenia środków na obniżenie kosztów kryzysu. Sprawiedliwości nie wolno budować kosztem pewności prawa. Dziękuję.