Wystąpienie: Zbigniew Bogucki

Dziękuję.

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! 11 lipca kolejna, 80. rocznica krwawej niedzieli, a więc ludobójstwa dokonanego na Wołyniu i w Małopolsce wschodniej przez nacjonalistów ukraińskich, ludobójstwa, które nigdy nie zostało w żaden sposób rozliczone. Po raz kolejny pochylimy nasze głowy, zanurzymy się w modlitwie nad tysiącami niewinnych ofiar: dzieci, kobiet, starców, mężczyzn, którzy do dzisiaj nie mają godnego miejsca spoczynku. Pytanie: Jak długo będziemy czekać, aż władze Ukrainy uznają prawdę historyczną? Jak długo te ofiary będą czekać na godny pochówek, na to, co w naszej cywilizacji powinno być oczywistością? Ta zaduma, modlitwa, to nie powinno być tylko wspomnienie ofiar. My jesteśmy im winni prawdę. Skoro nie mają swoich grobów (Dzwonek), niech na razie prawda będzie ich miejscem spoczynku. Cześć ich pamięci! (Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)