Wystąpienie: Marek Gróbarczyk

Od 1 lipca 2025 r. centra zdrowia psychicznego (CZP) miały być systemowo wdrażane w całej Polsce. Tak już nie jest. Najdłuższy pilotaż CZP, trwający od 2018 r., został ponownie wydłużony do końca tego roku.

Tak więc połowa Polski pozostaje bez centrów zdrowia psychicznego, a tak rewelacyjnie rozwijająca się psychiatria środowiskowa, czyli opieka zorganizowana blisko pacjenta, wczesna interwencja i przywracanie pacjentów do życia, będzie powoli wygaszana, a centra likwidowane, z uwagi na zmianę ich finasowania, czyli rezygnację z ryczałtów na populację na rzecz płacenia za usługę. Zatem uwstecznianie polskiej psychiatrii - na rzecz powrotu do psychiatrii izolacyjnej, zamkniętej z ponurym i depresyjnym obrazem metalowych krat w oknach.

W projekcie planu finansowego NFZ na rok 2026 nie ma wzrostu nakładów na program pilotażowy w CZP w stosunku do roku 2024 (w 2025 r. też nie było wzrostu). Zatem po aktualnym przedłużeniu pilotażu CZP, zresztą najdłuższego pilotażu w historii polskiej medycyny trwającego od 2018 r. do końca roku 2025, stało się jasne, że CZP w roku następnym zostaną wygaszone. Zmiana finasowania będzie wymuszona bolesną konsekwencją olbrzymiej dziury finansowej NFZ, która de facto doprowadzi m.in. do likwidacji centrów zdrowia psychicznego.

Ministerstwo Zdrowia dopuszcza pesymistyczną koncepcję zniweczenia bardzo dobrych efektów pilotażu CZP i uwstecznia osiągnięcia polskiego modelu psychiatrii środowiskowej.