Wystąpienie: Jarosław Sachajko

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Rozmawiamy dzisiaj o projekcie ustawy, który dotyczy jednej z kluczowych grup zawodowych w naszym państwie - nauczycieli. Projekt ustawy o zmianie Karty Nauczyciela, choć nie rewolucyjny, zasługuje na uważną i wyważoną ocenę.

Z jednej strony należy dostrzec intencję rządu dotyczącą uproszczenia przepisów i dostosowania ich do zmieniających się realiów edukacyjnych. Włączenie komisji delegacyjnych w proces legislacyjny pozwala przypuszczać, że celem są ograniczenie zbędnych barier i większa elastyczność w zarządzaniu kadrami nauczycielskimi. Oczywiście to krok w stronę bardziej nowoczesnej administracji oświatowej, zwłaszcza w dobie deficytu nauczycieli i dynamicznych zmian demograficznych.

Docenić trzeba również potencjalne korzyści dla organów prowadzących szkoły, głównie samorządów, które zyskają większe możliwości reagowania na lokalne potrzeby i sytuację kadrową, a być może także oszczędności wynikające z racjonalizacji zatrudnienia.

Z drugiej jednak strony musimy jasno powiedzieć: każda zmiana Karty Nauczyciela budzi uzasadnione emocje. Zbyt wiele razy próbowano usprawiedliwić prawdziwy cel zmiany Karty Nauczyciela, ograniczając prawa tej grupy zawodowej. Dlatego projekt ten powinien być oceniany przez pryzmat nie tylko uproszczeń, lecz również realnego wpływu na bezpieczeństwo zawodowe nauczycieli, jakość kształcenia i prestiż zawodu.

Apeluję więc do rządu i resortu edukacji: jeżeli rzeczywiście celem jest poprawa funkcjonowania systemu oświaty, niech ta ustawa będzie tylko początkiem, początkiem uczciwego dialogu z nauczycielami, samorządami i rodzicami o tym, jakiej szkoły chcemy w XXI w. Dziękuję. (Oklaski)