Wystąpienie: Barbara Okuła

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mówiąc o trenerze, często myślimy wyłącznie o medalach, rekordach i zwycięstwach jego podopiecznych. Tymczasem największym sukcesem dobrego trenera jest nie tylko mistrz olimpijski, ale również to, że to właśnie trener często jako pierwszy uczy młodego człowieka, że porażka nie jest końcem drogi, lecz początkiem nauki, że talent bez pracy nie wystarczy, że szacunek dla przeciwnika jest równie ważny jak zwycięstwo, że prawdziwą siłę mierzy się nie mięśniami, ale charakterem. Mówi się, że dzieci rzadko słuchają naszych rad, ale niemal zawsze naśladują nasze zachowanie, dlatego trener jest kimś znacznie więcej niż instruktorem - jest autorytetem. Często jest osobą, która dostrzega potencjał tam, gdzie inni widzą jedynie trudności. Osobą, która potrafi powiedzieć: wierzę w ciebie, zanim uwierzy w siebie sam zawodnik. Trener nieraz poświęca także swój prywatny czas, żeby być także mentorem i wsparciem dla swoich zawodników.

W świecie, w którym młodzi ludzie coraz częściej spędzają czas przed ekranami i coraz więcej tego czasu, trenerzy uczą czegoś bezcennego: aktywności, ruchu, systematyczności i odpowiedzialności za własne zdrowie. Pokazują, że zdrowy styl życia nie jest jednorazowym wyborem, ale codziennym nawykiem. Sport to nie tylko sukcesy. To też ważna nauka tego, jak podnosić się po porażkach, a taka lekcja procentuje nie tylko w sporcie, ale też w szkole, w pracy, w rodzinie i przez całe życie. Podczas tych największych sukcesów zawodnik staje na podium, ale tuż obok, często niewidoczny dla kamer, stoi trener. To właśnie on przez lata widział więcej porażek niż zwycięstw, więcej wyrzeczeń niż chwil chwały. To on uczył, motywował i dodawał wiary wtedy, kiedy inni już ją utracili. Dlatego każdy medal jest także historią pracy człowieka, który nigdy nie walczył o własny aplauz, lecz o sukces swojego podopiecznego.

Nelson Mandela powiedział kiedyś: Sport ma moc zmieniania świata. Ma moc inspirowania i jednoczenia ludzi jak niewiele innych rzeczy. Ta moc nie rodzi się sama. Tworzą ją ludzie, tworzą ją trenerzy, którzy sprawiają, że sport staje się nie tylko drogą do medali, ale przede wszystkim drogą do odpowiedzialności, zdrowia i dobrego życia. Dlatego ustanowienie Dnia Trenera Sportowego jest czymś więcej niż symbolicznym gestem. To wyraz wdzięczności dla tysięcy ludzi, którzy każdego dnia wychowują kolejne pokolenia Polek i Polaków nie tylko na dobrych sportowców, ale przede wszystkim na dobrych ludzi. Najcenniejszym medalem, jaki zdobywa trener, nie jest ten zawieszony na szyi zawodnika - jest nim człowiek, który dzięki niemu uwierzył w siebie i osiągnął sukces. To trener wydobywa talent, uczy konsekwencji, systematyczności oraz wytrzymałości, a to prowadzi do sukcesu.

Klub Parlamentarny Centrum z pełnym przekonaniem (Dzwonek) popiera projekt ustanowienia dnia 31 lipca Dniem Trenera Sportowego. Jest to szczególny dzień, bo to właśnie 31 lipca 1928 r. Halina Konopacka zdobyła w Amsterdamie pierwszy w historii złoty medal olimpijski dla Polski, rozpoczynając piękną tradycję polskich sukcesów na igrzyskach. Warto to upamiętnić. Dziękuję bardzo. (Oklaski)