Wystąpienie: Barbara Grygorcewicz

Szanowna Pani Marszałek! Są tacy ludzie, którzy stają się rodziną tam, gdzie tej rodziny zabrakło, którzy nie tylko pomagają wstać z łóżka, podać leki czy zrobić zakupy, ale przede wszystkim są obok. Zwyczajnie, cicho, uważnie. W dzień i w nocy. W święta. W ostatnich chwilach życia.

Wkrótce Dzień Pracownika Opieki nad Osobami Starszymi. W takim dniu myślę o wszystkich, którzy każdego dnia otaczają troską osoby starsze. O opiekunach w domach pomocy społecznej, pracownikach socjalnych, pielęgniarkach i pielęgniarzach, lekarzach, terapeutach i wolontariuszach. O tych, którzy nie patrzą na zegarek, bo wiedzą, że starszy człowiek nie zawsze może poczekać do jutra.

To oni są często ostatnim ogniwem nadziei tam, gdzie nie ma dzieci, wnuków, sąsiadów. To oni słyszą najtrudniejsze pytania, widzą najgłębszy smutek, gaszą samotność. Robią to z ogromną delikatnością nawet wtedy, gdy sami są zmęczeni, przeciążeni, niewysłuchani.

Trudno znaleźć słowa, które oddadzą, jak bardzo są potrzebni i jak wiele znaczą dla tych, którzy w jesieni życia najbardziej potrzebują drugiego człowieka - nie systemu, nie urzędu, tylko kogoś, kto potrzyma za rękę.

Dziękuję każdej i każdemu z was. Za czułość, którą obdarzacie swoich podopiecznych. Za obecność - często w ciszy, często niewidzialną. Za to, że jesteście. Dziękuję.