Wystąpienie: Grzegorz Lorek

Król Władysław Jagiełło w Wolborzu koło Piotrkowa Trybunalskiego wydał odezwę skierowaną do duchowieństwa, rycerstwa i innych władców, zawierającą 29 artykułów z zarzutami wobec działalności zakonu krzyżackiego. Dokument ten był istotnym przygotowaniem do wybuchu wojny polsko-krzyżackiej i miał na celu przedstawienie oficjalnego stanowiska Królestwa Polskiego wobec działań zakonu. Władysław Jagiełło, władca Polski i Litwy, od lat prowadził politykę mającą na celu osłabienie potęgi zakonu krzyżackiego.

Odezwa z Wolborza z 9 września 1409 r. była znaczącym elementem dyplomatycznym, który miał uwiarygodnić polskie żądania i zdobyć poparcie dla przyszłych działań wojennych. Dokument zawierał szczegółowy katalog zarzutów pod adresem Krzyżaków, obejmujący m.in. agresywne działania, łamanie umów i prześladowanie ludności. 29 artykułów stanowiło formalne oskarżenie, które miało służyć jako uzasadnienie rozpoczęcia w przyszłości działań militarnych przeciwko zakonowi. Odezwa ta odegrała ważną rolę w eskalacji konfliktu i przygotowaniu opinii publicznej do wojny, która wybuchła jeszcze w 1410 r. Była ona częścią długiej i złożonej polityki Jagiełły, której kulminacją było zwycięstwo w bitwie pod Grunwaldem, co umocniło pozycję Królestwa Polskiego i rozpoczęło proces osłabiania zakonu krzyżackiego.

Odezwa z Wolborza była kluczowym dokumentem historycznym, który obnażał działania zakonu krzyżackiego i stanowił podstawę do wszczęcia działań militarnych przez Władysława Jagiełłę.