Wystąpienie: Lidia Czechak

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 17 września to jedna z najbardziej tragicznych dat w historii Polski. W 1939 r., gdy nasza ojczyzna walczyła już z niemiecką agresją, wschodnią granicę przekroczyły wojska sowieckie. Był to cios w plecy, który na dziesięciolecia zaważył na losie milionów Polaków. 17 września obchodzimy również Dzień Sybiraka. Już dzisiaj odbywają się w wielu miejscowościach różne uroczystości o charakterze związanym z sybirakami. Wspominamy wszystkich rodaków, kobiety, mężczyzn, dzieci i starców, brutalnie wyrwanych z domów i wywiezionych w głąb imperium sowieckiego, na Syberię, do Kazachstanu, w nieludzkie warunki, w mróz, głód i choroby. Sybiracy przeszli przez gehennę, jaką trudno sobie wyobrazić, ale nawet w najtrudniejszych chwilach zachowali wierność Polsce. Ich siła ducha i miłość do ojczyzny stały się świadectwem niezłomności. Wielu z nich nie powróciło. Ci, którzy ocaleli, dawali świadectwo prawdzie o zbrodniach sowieckiego totalitaryzmu. Dziś naszym obowiązkiem jest tę prawdę przypomnieć. Musimy przekazywać pamięć młodemu pokoleniu (Dzwonek), bo historia sybiraków to nie tylko historia bólu i ofiary, to także historia wierności i nadziei, historia, która uczy nas, że Polska przetrwa nawet w najtrudniejszych czasach.

Składając hołd sybirakom, oddajemy im należną cześć i zobowiązujemy się, że ich cierpienie, ich świadectwo i ich miłość do ojczyzny nigdy nie zostaną zapomniane. Cześć i wieczna pamięć sybirakom. (Oklaski)