Wystąpienie: Barbara Bartuś

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Historia lubi układać się w dramatyczne analogie. Dwa wydarzenia z 12 września, które pokazują dwa oblicza relacji Polski z Europą.

12 września 1683 r. - król Jan III Sobieski, prowadząc polskie wojska, ruszył na odsiecz Wiedniowi. To Polska stanęła w obronie chrześcijańskiej Europy przed turecką ekspansją. Dzięki polskiemu bohaterstwu losy kontynentu uległy odwróceniu. A jednak, paradoksalnie, zwycięski król, triumfator spod Wiednia nie został wpuszczony w triumfie do miasta, które uratował. Był wybawcą, a zarazem niechcianym świadkiem tego zwycięstwa.

12 września 1939 r., po ponad 250 latach - dramat inny, lecz w swej wymowie podobny. Polska, wierna sojuszom z Francją i Wielką Brytanią, stanęła samotnie wobec agresji hitlerowskich Niemiec. Tego dnia w Abbeville zebrała się Najwyższa Rada Wojenna sojuszników. Zamiast podjąć realną ofensywę przeciwko III Rzeszy podjęto decyzję o jej zaniechaniu. Polska mimo zawartych umów została pozostawiona sama sobie. Była to zdrada, która przesądziła o dalszych losach naszej ojczyzny.

Tak więc dwie daty, ten sam dzień w kalendarzu: w 1683 r. - Polska ratuje Europę, a po zwycięstwie jest odsuwana i pomniejszana, w 1939 r. - Polska broni Europy, a sojusznicy odwracają wzrok i zostawiają nas samych.

Wysoka Izbo! Wnioski z tych wydarzeń są dla nas ponadczasowe. Historia mówi jasno: Polska może być bohaterem, Polska może być tarczą dla Europy, ale gdy przychodzi czas próby, nasi sojusznicy nie zawsze dotrzymują słowa. Oczekują od nas ofiar, odwagi, solidarności, ale gdy Polska sama potrzebuje wsparcia, często słyszymy tylko deklaracje i puste zapewnienia.

Dziś, w XXI w., gdy znów toczy się wojna u naszych granic, gdy za naszą wschodnią granicą Ukraina mierzy się z brutalną agresją, pamięć o 12 września 1683 r. i 12 września 1939 r. powinna być dla nas ostrzeżeniem. Polska zawsze powinna być wierna swoim zobowiązaniom, ale nigdy nie może opierać własnego bezpieczeństwa wyłącznie na cudzych obietnicach.

Dlatego nasza armia, nasze granice, nasza polityka bezpieczeństwa muszą być budowane na fundamencie własnej siły i determinacji. Bo historia uczy, że Polska zawsze musi liczyć przede wszystkim na siebie. Dziękuję bardzo.