Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 2 lata po powodzi część rolników nadal ma ziemię, której nie można normalnie uprawiać. Woda opadła, ale nie zniknął problem wypłukanej gleby, naniesionych kamieni, zniszczonych dojazdów, nie zniknęły kredyty ani zobowiązania gospodarstw. Dlatego kierunek projektu jest słuszny. Państwo powinno zaoferować poszkodowanym trzy realne rozwiązania: rekultywację, grunt zamienny, a jeżeli zamiana nie będzie możliwa - wykup ziemi. Nie może to jednak być wybór wyłącznie na papierze.

Komisja podniosła próg nieopłacalności rekultywacji z 2-krotności do 5-krotności średniej ceny hektara w województwie. To zasadnicza zmiana. Może pozwolić uratować wartościową ziemię, ale może również oznaczać finansowanie bardzo drogich prac na terenach, które pozostają zagrożone kolejną powodzią. Wydając publiczne pieniądze, musimy znać merytoryczne uzasadnienie tego progu.

Równa wartość szacunkowa nie oznacza jeszcze równoważnego gospodarstwa. Dla rolnika liczą się klasa gleby, dostęp do wody i drogi, kształt działki, odległość od zabudowań oraz możliwość kontynuowania konkretnego rodzaju produkcji. Same konsultacje nie wystarczą, jeśli właściciel nie będzie miał rzeczywistego wpływu na proponowaną zamianę.

Nie wolno także pomijać dzierżawców. Projekt pozwala rozwiązać dzierżawę gruntu Skarbu Państwa bez zgody dzierżawcy i bez odszkodowania za jej wcześniejsze zakończenie. Tymczasem dzierżawca mógł zainwestować w ziemię, zatrudnić pracowników i zawrzeć kontrakty na kolejne sezony.

Największym przeciwnikiem rolnika może jednak okazać się czas. Projekt wyznacza terminy poszkodowanym, ale nie ustanawia jednego maksymalnego terminu zakończenia postępowania przez administrację.

Popieram stworzenie tych instrumentów, ale oczekuję lepszej ochrony właścicieli i dzierżawców, przejrzystych wycen oraz twardych terminów dla urzędów. Pomoc po powodzi ma przywracać możliwość pracy, a nie tworzyć kolejną wieloletnią procedurę. Dziękuję.