Wystąpienie: Maria Kurowska

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 16 października 1978 r. to dzień, o którym Ojciec Święty Jan Paweł II powiedział, że w tym dniu dwoje Polaków zdobyło najwyższe szczyty: on najwyższy w Kościele katolickim, bo został papieżem, a Wanda Rutkiewicz zdobyła Mount Everest jako pierwsza Europejka, pierwsza Polka.

Szanowni Państwo! Skupię się na Ojcu Świętym Janie Pawle II, ponieważ jest mi bardzo bliski w moim życiu. Gdy studiowałam w Krakowie, przychodził do duszpasterstwa akademickiego, dominikańskiej "Beczki", gdzie dzielił się z nami opłatkiem, śpiewał kolędy i zawsze składaliśmy sobie życzenia. Potem, pod koniec moich studiów, odbyło się konklawe. Byłam świeżo upieczoną mężatką, pisałam pracę magisterską i czekałam, kiedy ukaże się biały dym, ale któż z nas mógł przypuszczać, że ten biały dym wskaże Polaka, by objął ten najwyższy urząd piotrowy. Stało się, radość była ogromna, zwłaszcza w Krakowie. Wszyscy wyszli na ulicę, były śpiewy, odwiedzanie kościołów, po prostu ogromna radość. Ktoś, gdy spotkał kolegę, który był ateistą, krzyknął do niego: Przecież ty jesteś niewierzący. A on odpowiedział: Aa co to przeszkadza? Polak osiągnął taki sukces.

Drodzy państwo, byliśmy wtedy wyjątkowo zjednoczeni, a Ojciec Święty taki pozostał - jednoczący nasz naród. Potem było przyznawanie obywatelstw i zyskał obywatelstwo Jasła. Miałam przyjemność brać udział w tej delegacji i gdy wręczyliśmy mu obywatelstwo, powiedział: Przyjmuję obywatelstwo miasta Jasła, ale podatków to ja płacił nie będę.

Drodzy państwo, został też patronem szkoły w Lipnicy Dolnej, w której byłam dyrektorem. Co to były za wspaniałe przeżycia, kiedy mogliśmy jeździć na pielgrzymki tam (Dzwonek), gdzie był nasz patron, do takich czy innych miejscowości w Polsce, które odwiedzał.

Zostawił w naszym życiu wielki ślad. Stał się obrońcą rodzin, stał się ich patronem. Dziękujemy, Ojcze Święty, że byłeś, że tak ukochałeś polski naród. Przepraszamy za to, że i tu, na tej sali, często cię nie uszanowano, i prosimy, opiekuj się naszym narodem, bo jesteś naszą nadzieją. Jeśli będziesz z nami, to wszystko będzie dobrze. Dziękuję. (Oklaski)