Wystąpienie: Piotr Kandyba

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Żeby mówić o Ukrainie, to nie tylko trzeba być historykiem, nie tylko można być, tak jak ja jestem, potomkiem rodziny, która ucierpiała, ale trzeba tam pojechać. Czy ktoś z państwa był na Ukrainie w czasie wojny?

(Poseł Paweł Jabłoński: Myślę, że wszyscy.)

Tak? Gdzie pan był? We Lwowie, tak?

(Poseł Paweł Jabłoński: Wiele razy.)

Gdzie? Czy był pan... Ja byłem pod Charkowem, byłem dosłownie blisko frontu. Widziałem zbombardowane osiedla mieszkaniowe, widziałem zbombardowane szkoły, byłem w Buczy.

(Poseł Paweł Jabłoński: Też byłem, też widziałem.)

Dotknąłem tego, czego większość z państwa nie dotyka, a wypowiada się nie wiadomo o czym i dlaczego. Zapraszam pana Tumanowicza na wspólną wizytę. Zobaczy pan, dotknie pan tego i będzie pan wtedy wiedział, o czym rozmawiać.

(Poseł Witold Tumanowicz: Ale to jest argument za czym?)

Bo dzisiaj ten naród ginie także za nas. Pana Boguckiego też zapraszam, bo wiem, że był tylko we Lwowie.

(Poseł Witold Tumanowicz: Nas nie stać na finansowanie Ukraińców. Nie stać.)

Ale pojedźcie ze mną, dotknijcie tej wojny i zobaczycie tak naprawdę, o czym my mówimy.

(Poseł Janusz Kowalski: Widzimy Ukraińców...)

Opowiadacie bzdury. Ten naród ginie także za nas. Dziękuję bardzo.

(Poseł Ryszard Wilk: Ale nie o tym mowa, panie pośle.)