Zapytanie nr 3977

Szanowna Pani Minister,

na podstawie art. 115 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 191 Regulaminu Sejmu RP zwracam się z zapytaniem w sprawie praktycznego wykonywania przez gminy obowiązku zapewnienia transportu uczniom z niepełnosprawnościami.

Do mojego biura zgłoszono sprawę uczennicy szkoły specjalnej w Gliwicach. Według relacji rodziny zaproponowany harmonogram dowozu obejmuje godziny 06:52 i 07:07 rano oraz 15:46 i 15:59 po południu. Organizacja ta powoduje, że dziecko cztery razy w tygodniu czeka przed zajęciami ponad godzinę, w poniedziałki ponad dwie godziny, a po zakończeniu lekcji kolejne dwie–trzy godziny. Łącznie oznacza to około czterech dodatkowych godzin dziennie w świetlicy poza planem lekcji, mimo że przejazd z domu do szkoły ma trwać około 15 minut.

Dziecko choruje na padaczkę lekooporną i jest leczone dietą specjalistyczną. Rodzina wskazuje, że wielogodzinne oczekiwanie w placówce, zaburzenie regularności posiłków, zmęczenie i przebodźcowanie mają szczególne znaczenie dla jego zdrowia i funkcjonowania. Matka uczennicy jest osobą z niepełnosprawnością i nie ma realnej możliwości samodzielnego, codziennego dowożenia dziecka.

Art. 39 ust. 4 ustawy – Prawo oświatowe nakłada na gminę obowiązek zapewnienia uprawnionym uczniom z niepełnosprawnościami bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu. Pojawia się pytanie, czy i jak państwo zapewnia, aby realizacja tego obowiązku nie była wyłącznie formalna, lecz uwzględniała stan zdrowia, rytm zajęć, dobrostan psychofizyczny oraz szczególne potrzeby dziecka.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1. Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej posiada wytyczne, standardy albo rekomendacje dotyczące maksymalnego czasu oczekiwania ucznia z niepełnosprawnością na zajęcia i na transport powrotny, gdy transport organizuje gmina?

2. Czy w ocenie ministra organizacja transportu, w której uczeń systemowo spędza około czterech godzin dziennie w świetlicy poza planem lekcji, może być uznana za prawidłowe wykonanie obowiązku z art. 39 ust. 4 ustawy – Prawo oświatowe?

3. Jakie kryteria powinny uwzględniać gminy przy ustalaniu tras i godzin dowozu dzieci z chorobami przewlekłymi, w tym z padaczką lekooporną oraz koniecznością stosowania diety ketogennej?

4. Czy ministerstwo planuje przygotowanie jednolitych standardów organizacyjnych lub dobrych praktyk, które ograniczałyby nadmierny czas oczekiwania uczniów z niepełnosprawnościami przed i po zajęciach?

5. Jakie instrumenty prawne i nadzorcze są dostępne dla rodziców, gdy organizowany przez gminę transport istnieje formalnie, lecz jego harmonogram w praktyce nie odpowiada indywidualnym potrzebom zdrowotnym i edukacyjnym dziecka?

6. Czy ministerstwo zwróci się do właściwych organów o zbadanie opisanej sprawy w Gliwicach oraz o przedstawienie informacji, czy harmonogram może zostać pilnie skorygowany?

Z wyrazami szacunku

Maciej Konieczny

Poseł na Sejm RP