Zapytanie nr 3212

Luty jako miesiąc walki z rakiem stanowi szczególną okazję do oceny skuteczności działań systemowych w obszarze onkologii. W związku z tym zwracam się z zapytaniem dotyczącym organizacji diagnostyki i leczenia raka płuca oraz działań podejmowanych w celu realnego skrócenia czasu od podejrzenia choroby do rozpoczęcia terapii.

Rak płuca pozostaje najczęstszą przyczyną zgonów onkologicznych w Polsce, rocznie odpowiada za blisko 21 tysięcy zgonów. Jednocześnie czas od podejrzenia nowotworu do rozpoczęcia leczenia wynosi często od 4,5 do 6 miesięcy. W przypadku tego nowotworu opóźnienie terapii bezpośrednio wpływa na możliwość leczenia radykalnego i rokowanie pacjentów.

Pomimo rozwoju nowoczesnych terapii oraz stopniowego rozszerzania zakresu refundacji w programie lekowym B.6, zasadniczy problem organizacyjny pozostaje nierozwiązany. Nadal brak jednoznacznie określonego standardu maksymalnego czasu diagnostyki, pełnego wdrożenia modelu Lung Cancer Units w skali ogólnokrajowej oraz systemowego zapewnienia powszechnego dostępu do nowoczesnej diagnostyki molekularnej, w tym badań NGS i biopsji płynnej w trybie ambulatoryjnym.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Jaki maksymalny czas od podejrzenia raka płuca do rozpoczęcia leczenia ministerstwo przyjmuje jako docelowy standard systemowy?

Kiedy planowane jest formalne wdrożenie modelu Lung Cancer Units w skali ogólnokrajowej?

Czy planowane jest rozszerzenie refundacji diagnostyki molekularnej w raku płuca, w tym badań NGS oraz biopsji płynnej w trybie ambulatoryjnym? Jeśli tak, to jaki jest przewidywany harmonogram wdrożenia?

Jakie działania organizacyjne zostaną podjęte w celu realnego skrócenia ścieżki diagnostycznej?

Czy ministerstwo prowadzi prace nad systemem monitorowania jakości i efektów leczenia raka płuca?

Jakie są dalsze plany rozwoju programu lekowego B.6 w zakresie terapii celowanych i immunoterapii w I linii leczenia?

Z wyrazami szacunku

Norbert Pietrykowski