Interpelacja nr 18831

Szanowny Panie Ministrze,

zwracam się z interpelacją dotyczącą praktyki poboru opłaty targowej na prywatnych targowiskach oraz zakresu obowiązków przedsiębiorców wobec organów podatkowych.

Do mojego biura poselskiego zgłosił się przedsiębiorca prowadzący prywatne targowisko, na którym gmina pobiera opłatę targową za pośrednictwem wyznaczonego inkasenta. Jednocześnie przedsiębiorca otrzymuje wezwania do przekazywania danych swoich klientów oraz informacji dotyczących najemców stanowisk handlowych pod rygorem zastosowania kary porządkowej na podstawie art. 262 Ordynacji podatkowej.

Przedstawiona sytuacja rodzi pytania o granice obowiązków informacyjnych przedsiębiorców oraz o sposób wykonywania zadań przez administrację publiczną. Wydaje się zasadne, aby w pierwszej kolejności organy podatkowe wykorzystywały własne kompetencje oraz działania wyznaczonych inkasentów do ustalenia osób zobowiązanych do uiszczenia opłaty targowej.

Właściciele prywatnych targowisk ponoszą pełne koszty utrzymania infrastruktury, finansują jej rozwój oraz odprowadzają na rzecz gmin podatek od nieruchomości. Z tego względu warto przeanalizować, czy obecny model poboru opłaty targowej właściwie równoważy interes publiczny i interes przedsiębiorców.

W związku z powyższym zwracam się z prośbą o odpowiedź na następujące pytania:

Czy prowadzone są prace nad zmianą przepisów dotyczących opłaty targowej, uwzględniającą specyfikę prywatnych targowisk oraz potrzebę ograniczenia zbędnych obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorców?

Czy Ministerstwo Finansów uważa, że organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności wykorzystywać własne instrumenty prawne oraz działania wyznaczonego inkasenta do ustalenia osób obowiązanych do zapłaty opłaty targowej?

Jak Ministerstwo Finansów ocenia granice obowiązków informacyjnych przedsiębiorców wobec organów pobierających opłatę targową?

Czy stosowanie art. 262 Ordynacji podatkowej wobec przedsiębiorcy w opisanych okolicznościach pozostaje zgodne z zasadą proporcjonalności działań administracji publicznej?

Czy ministerstwo analizowało efektywność poboru opłaty targowej, w szczególności relację pomiędzy kosztami jej poboru a osiąganymi dochodami jednostek samorządu terytorialnego?

Czy ministerstwo posiada dane dotyczące liczby gmin, które zrezygnowały z poboru opłaty targowej, oraz wpływu tej decyzji na dochody samorządów i funkcjonowanie lokalnego handlu?

Czy rozważane jest doprecyzowanie przepisów w zakresie obowiązków przedsiębiorców wobec organów pobierających opłatę targową, tak aby ograniczyć powstawanie podobnych sporów?

Czy Ministerstwo Finansów posiada dane dotyczące liczby prywatnych targowisk w Polsce, na których pobierana jest opłata targowa? Jeżeli takich danych nie posiada, czy ministerstwo rozważa przeprowadzenie analizy skali tego zjawiska, w tym liczby przedsiębiorców objętych opłatą targową na terenach stanowiących własność podmiotów prywatnych?

Przedstawiona sprawa pokazuje, że istnieje potrzeba doprecyzowania zasad współpracy pomiędzy administracją publiczną a przedsiębiorcami. Jasne określenie obowiązków obu stron może przyczynić się zarówno do sprawniejszego działania organów administracji, jak i do budowania zaufania przedsiębiorców do państwa.

Jednocześnie warto podjąć debatę nad dalszym funkcjonowaniem opłaty targowej, zwłaszcza w odniesieniu do targowisk prywatnych, których właściciele ponoszą pełne koszty utrzymania infrastruktury, a jednocześnie odprowadzają na rzecz gmin podatek od nieruchomości. Obecna konstrukcja przepisów pozostawia radom gmin znaczną swobodę w ustalaniu wysokości opłaty targowej, co w skrajnych przypadkach może prowadzić do nadmiernego obciążenia przedsiębiorców i osłabienia konkurencyjności prywatnych targowisk.

Z poważaniem

Ewa Szymanowska
Posłanka na Sejm RP