Interpelacja nr 18697

Szanowny Panie Ministrze,

zwracam się z interpelacją dotyczącą praktyki interpretacyjnej i operacyjnej stosowanej przez niektóre jednostki samorządu terytorialnego w obszarze poboru opłaty targowej na terenie nieruchomości będących własnością podmiotów prywatnych.

Do mojego biura poselskiego zwrócił się przedsiębiorca prowadzący prywatne targowisko. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że pomimo wyznaczenia przez właściwą gminę inkasenta odpowiedzialnego za pobór opłaty targowej organ podatkowy zwraca się do właściciela terenu z wnioskami o przekazywanie szczegółowych danych dotyczących jego kontrahentów oraz najemców poszczególnych stanowisk, wskazując jednocześnie na formalną możliwość nałożenia kary porządkowej w przypadku nieprzedstawienia tych informacji.

Sytuacja ta motywuje do dyskusji nad precyzyjnym określeniem granic obowiązków informacyjnych nakładanych na przedsiębiorców oraz optymalnym podziałem zadań związanych z realizacją poboru danin publicznych.

Właściciele prywatnych obiektów handlowych ponoszą pełne koszty bieżącego utrzymania infrastruktury, dbają o bezpieczeństwo użytkowników, a także regularnie odprowadzają na rzecz budżetów lokalnych podatek od nieruchomości. W tym kontekście kluczowe staje się jednoznaczne rozstrzygnięcie, w jakim zakresie ciężar identyfikacji podatników opłaty targowej powinien spoczywać na organach administracji i powołanych przez nie inkasentach, a w jakim na podmiotach prywatnych.

Zagadnienie to wpisuje się w szerszy postulat budowania partnerskich i przewidywalnych relacji między administracją skarbową a rynkiem, ze szczególnym uwzględnieniem zasady proporcjonalności obciążeń administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Jak Ministerstwo Finansów ocenia zakres i granice obowiązków informacyjnych przedsiębiorców (właścicieli terenów) wobec organów realizujących pobór opłaty targowej?

Czy w ocenie resortu stosowanie środków przewidzianych w art. 262 Ordynacji podatkowej w opisanych okolicznościach koresponduje z zasadą proporcjonalności oraz zaufania obywatela do organów państwa?

Czy Ministerstwo Finansów analizowało dotychczas wpływ obowiązujących regulacji dotyczących opłaty targowej na kondycję ekonomiczną prywatnych targowisk oraz na relacje na linii przedsiębiorca – lokalna administracja publiczna?

Czy resort dysponuje analizami dotyczącymi efektywności poboru opłaty targowej obejmującymi zestawienie kosztów związanych z jej administracją i poborem z rzeczywistymi dochodami uzyskiwanymi z tego tytułu przez jednostki samorządu terytorialnego?

Czy rozważane jest doprecyzowanie przepisów w celu jednoznacznego określenia obowiązków współdziałania przedsiębiorców z organami podatkowymi, co pozwoliłoby uniknąć wątpliwości interpretacyjnych na poziomie lokalnym?

Czy prowadzone są prace legislacyjne zmierzające do dostosowania konstrukcji opłaty targowej (uregulowanej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych) do specyfiki rynkowej prywatnych targowisk? Czy resort dostrzega potrzebę weryfikacji wysokości stawki maksymalnej opłaty (która w 2026 r. wynosi 1176,67 zł dziennie) pod kątem jej wpływu na konkurencyjność mniejszych, lokalnych podmiotów handlowych?

Czy Ministerstwo Finansów posiada dane określające, jaki odsetek gmin w Polsce zdecydował się na rezygnację z poboru tej fakultatywnej opłaty i czy badano przełożenie takich decyzji na dynamikę rozwoju lokalnej przedsiębiorczości?

Przedstawione zagadnienie wskazuje na istotną potrzebę doprecyzowania zasad współpracy i komunikacji pomiędzy administracją publiczną a środowiskiem biznesowym. Jasne wyznaczenie granic odpowiedzialności i obowiązków ułatwi pracę organom samorządowym, a przedsiębiorcom zapewni niezbędną stabilność prawną.

Wierzę, że merytoryczna dyskusja nad optymalizacją funkcjonowania opłaty targowej – zwłaszcza w kontekście podmiotów równolegle opłacających podatek od nieruchomości – przyczyni się do wypracowania rozwiązań korzystnych dla obu stron.

Z poważaniem