Interpelacja nr 18388

Szanowna Pani Minister,

z nieukrywanym zdumieniem zapoznałem się z najnowszą kampanią informacyjną, pod którą podpisuje się Ministerstwo Klimatu i Środowiska, pod hasłem "#WłączamyDobryKlimat", mającą na celu zniechęcenie Polaków do używania tradycyjnych przysłów i frazeologizmów związanych z wilkami. Według twórców kampanii stosowanie w mowie potocznej takich określeń rzekomo "stygmatyzuje" te zwierzęta.

W dobie potężnych wyzwań transformacji energetycznej, rosnących kosztów życia obywateli oraz realnych problemów ochrony środowiska, zajmowanie się językoznawstwem i cenzurowaniem polskiej tradycji literackiej to ewidentne wywoływanie wilka z lasu. Obywatele mają pełne prawo patrzeć wilkiem na tego typu inicjatywy, zwłaszcza gdy są one finansowane z publicznych pieniędzy.

Jako poseł dbający o transparentność wydatków państwowych, nie mogę zgodzić się na to, aby decydenci uzurpowali sobie wilcze prawo do dowolnego trwonienia środków podatników na tak kuriozalne cele. Istnieje bowiem bardzo silne i uzasadnione podejrzenie, że zlecając tę kampanię zewnętrznym podmiotom, ktoś wykazał się tu prawdziwie wilczym apetytem na publiczne pieniądze.

W związku z powyższym wnoszę o pilne i wyczerpujące odpowiedzi na poniższe pytania:

Jaki był całkowity, pełny koszt przygotowania, produkcji oraz dystrybucji wszystkich materiałów w ramach wspomnianej kampanii? Wnoszę o szczegółowe rozbicie tych kosztów.

Jakie dokładnie podmioty (agencje reklamowe, PR, fundacje, stowarzyszenia, osoby fizyczne) odpowiadały za koncepcję i realizację tego zlecenia? W jakim trybie podmioty te zostały wybrane przez resort?

Czy zlecając tę kampanię na zewnątrz, ministerstwo zastosowało mechanizmy kontrolne gwarantujące, że wykonawcy nie mają wilczego apetytu na łatwy zysk, a wyceny usług były w pełni rynkowe i racjonalne?

Kto personalnie w kierownictwie Ministerstwa Klimatu i Środowiska zatwierdził decyzję o sfinansowaniu z publicznych pieniędzy kampanii polegającej na cenzurowaniu polskich przysłów?

Czy ministerstwo planuje w najbliższym czasie kolejne, równie kosztowne krucjaty lingwistyczne chroniące inne gatunki? Czy w trosce o dobrostan psychiczny zwierząt obywatele powinni przestać używać sformułowań takich jak "uparty jak osioł", "siedzieć jak mysz pod miotłą" czy "płakać krokodylimi łzami"?

Z poważaniem

Sebastian Kaleta
Poseł na Sejm RP