Interpelacja nr 17813

Szanowny Panie Ministrze,

działając na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu RP oraz art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora, składam niniejszą interpelację w sprawie stanu stosowania ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe.

Zwracam się z prośbą o udzielenie informacji na temat aktualnego stosowania ustawy Prawo wekslowe w polskim systemie prawnym i obrocie gospodarczym.

Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe obowiązuje od niemal 90 lat. O ile weksel zachowuje pewne zastosowanie praktyczne, w szczególności jako zabezpieczenie wierzytelności, istnieją jednak uzasadnione wątpliwości co do skali jego nadużywania oraz adekwatności obecnych regulacji do potrzeb nowoczesnego obrotu.

W związku z powyższym uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Ile spraw sądowych dotyczących egzekucji z weksla wpłynęło do sądów powszechnych w latach 2015–2025? Proszę o dane w podziale na postępowanie nakazowe i inne tryby.

2. Ile i jakie przestępstwa z wykorzystaniem weksli (m.in. fałszerstwo weksla, wyłudzenia z użyciem weksla in blanco) zostały zarejestrowane przez Policję i prokuraturę w tym okresie?

3. Jakie są dane dotyczące spraw konsumenckich, w których weksel in blanco był stosowany jako zabezpieczenie umów pożyczkowych lub kredytowych?

4. Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie zmian legislacyjnych ograniczających stosowanie weksla in blanco w relacjach z konsumentami lub wprowadzenie innych zabezpieczeń przed nadużyciami wekslowymi?

5. Czy prowadzone są prace nad konsolidacją ustawy Prawo wekslowe z innymi regulacjami dotyczącymi obrotu instrumentami finansowymi?

Jednocześnie, na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, niniejszą interpelację proszę traktować również jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Przypominam, że zgodnie z art. 115 ust. 1 Konstytucji RP udzielenie odpowiedzi na interpelację w terminie 21 dni ma charakter obligatoryjny. Jak wskazuje opinia prawna Biura Ekspertyz i Oceny Skutków Regulacji Kancelarii Sejmu z dnia 4 marca 2026 r. (BEOS-WPP-296/26), „każde nieuzasadnione uchybienie terminowi lub uchylanie się od odpowiedzi stanowi delikt konstytucyjny”. W przypadku braku odpowiedzi w ustawowym terminie lub udzielenia odpowiedzi niewystarczającej, niewyczerpującej albo wymijającej, sprawa zostanie skierowana na drogę sądową przed właściwym wojewódzkim sądem administracyjnym w trybie skargi na bezczynność lub bezskuteczność organu.

Niezależnie od powyższego wskazuję, że uporczywe niedopełnianie obowiązku wynikającego z art. 115 ust. 1 Konstytucji RP może wyczerpywać znamiona czynu zabronionego z art. 231 § 1 Kodeksu karnego (niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza publicznego działające na szkodę interesu publicznego), co będę brał pod uwagę w przypadku dalszej bezczynności.