Interpelacja nr 17389

Szanowny Panie Ministrze,

w ostatnich latach wielokrotnie sygnalizowany jest problem nierównego traktowania pasażerów oraz przewoźników w zakresie ulg ustawowych w publicznym transporcie zbiorowym, w szczególności pomiędzy transportem kolejowym a autobusowym.

W transporcie kolejowym funkcjonuje system ustawowych ulg dla określonych grup pasażerów (w tym dzieci i młodzieży), których stosowanie jest powiązane z mechanizmem rekompensat finansowanych ze środków budżetu państwa. W efekcie przewoźnicy kolejowi realizują obowiązki ustawowe przy jednoczesnym systemowym wyrównywaniu utraconych przychodów.

Jednocześnie w publicznym transporcie drogowym (komunikacji autobusowej) katalog ulg ustawowych jest istotnie węższy, a system rekompensat – w porównaniu do kolei – ma ograniczony zakres. W praktyce prowadzi to do sytuacji, w której pasażerowie, w szczególności dzieci i młodzież, korzystający z komunikacji autobusowej, niejednokrotnie ponoszą wyższe koszty przejazdu niż w przypadku transportu kolejowego, co budzi niezrozumienie społeczne i rodzi poczucie nierównego traktowania.

W związku z powyższym zwracam się z prośbą o odpowiedź na następujące pytania:

Czy Ministerstwo Infrastruktury analizuje obecnie różnice w systemie ulg ustawowych pomiędzy transportem kolejowym a autobusowym w przedmiocie ich zakresu oraz mechanizmów finansowania?

Czy planowane są działania legislacyjne zmierzające do ujednolicenia lub zwiększenia spójności systemu ulg w publicznym transporcie zbiorowym, w szczególności w odniesieniu do dzieci i młodzieży?

Czy rozważane jest wprowadzenie analogicznego do kolejowego mechanizmu rekompensat dla przewoźników autobusowych w przypadku rozszerzenia katalogu ulg ustawowych?

Jak ministerstwo ocenia wpływ obecnych różnic systemowych na konkurencyjność transportu autobusowego wobec transportu kolejowego oraz dostępność transportu publicznego w regionach?