Interpelacja nr 16624

Szanowna Pani Minister,

w przestrzeni publicznej coraz częściej pojawiają się alarmujące informacje dotyczące stanu zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży w Polsce. Szczególne zaniepokojenie budzą wyniki najnowszego badania opublikowanego w lutym 2026 roku przez Galileo Medical, z których wynika, że blisko 60% dzieci doświadcza problemów psychicznych, takich jak objawy depresyjne, zaburzenia lękowe czy chroniczny stres. Na wyniki tego badania zwrócono uwagę również w przestrzeni publicznej, wskazując na skalę zjawiska oraz jego potencjalne konsekwencje dla zdrowia publicznego.

Problem ten nie ma charakteru incydentalnego, lecz systemowy i narastający. W ostatnich miesiącach liczne media ogólnopolskie publikowały materiały dotyczące rosnącej liczby młodych pacjentów wymagających wsparcia psychologicznego i psychiatrycznego. Z doniesień tych wynika, że dostęp do specjalistów jest w wielu regionach Polski znacząco ograniczony, a czas oczekiwania na pierwszą wizytę w ramach publicznego systemu ochrony zdrowia wynosi często kilka miesięcy. W praktyce oznacza to, że pomoc trafia do młodych osób zbyt późno, często dopiero w sytuacji poważnego kryzysu.

Jednocześnie zwraca się uwagę na niedobór kadry medycznej w obszarze psychiatrii dziecięcej. Liczba psychiatrów dzieci i młodzieży w przeliczeniu na liczbę pacjentów pozostaje niewystarczająca, a system kształcenia nowych specjalistów nie nadąża za rosnącymi potrzebami. W wielu przypadkach ciężar pierwszego kontaktu z dzieckiem w kryzysie psychicznym spoczywa na szkołach, które nie dysponują odpowiednimi zasobami ani wsparciem systemowym. Obecność psychologów szkolnych jest często ograniczona, a ich możliwości działania pozostają niewystarczające wobec skali problemu.

Pogarszający się stan zdrowia psychicznego młodych osób znajduje odzwierciedlenie w rosnącej liczbie prób samobójczych oraz hospitalizacji psychiatrycznych w tej grupie wiekowej. Dane publikowane w ostatnich latach przez instytucje publiczne wskazują, że mamy do czynienia z jednym z najpoważniejszych wyzwań zdrowotnych i społecznych współczesnej Polski.

Szczególne znaczenie ma fakt, że przywołane dane pochodzą z aktualnego badania – z lutego 2026 roku – co oznacza, że problem nie tylko nie został rozwiązany, ale ulega dalszemu pogłębieniu. W tej sytuacji zasadne jest pytanie o skuteczność dotychczasowych działań państwa oraz o realne plany systemowego przeciwdziałania temu zjawisku, również na poziomie regionalnym.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania.

Jaka jest aktualna liczba psychiatrów dzieci i młodzieży w województwie podkarpackim oraz jaka jest ich liczba w przeliczeniu na populację dzieci i młodzieży?

Jaki jest średni oraz maksymalny czas oczekiwania na wizytę u psychiatry dziecięcego oraz psychologa dziecięcego w województwie podkarpackim w ramach publicznego systemu ochrony zdrowia?

Ilu pacjentów poniżej 18. roku życia korzysta rocznie z opieki psychiatrycznej w województwie podkarpackim oraz jak zmieniała się ta liczba w ostatnich pięciu latach?

Jakie środki finansowe zostały przeznaczone na psychiatrię dzieci i młodzieży w województwie podkarpackim w latach 2023-2026?

Czy planowane jest zwiększenie liczby miejsc specjalizacyjnych w dziedzinie psychiatrii dzieci i młodzieży z uwzględnieniem potrzeb województwa podkarpackiego?

Jakie działania podejmowane są w celu skrócenia czasu oczekiwania na świadczenia psychiatryczne dla dzieci i młodzieży w województwie podkarpackim?

Czy na terenie województwa podkarpackiego realizowane są lub planowane programy profilaktyki zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży, w tym działania w szkołach?

Jakie działania podejmowane są w celu wyrównania dostępu do opieki psychiatrycznej między większymi ośrodkami a mniejszymi miejscowościami i obszarami wiejskimi w województwie podkarpackim?

Z wyrazami szacunku

Krzysztof Piątkowski
Poseł na Sejm RP