Interpelacja nr 16342

System emerytalny w Polsce stoi przed poważnym wyzwaniem strukturalnym wynikającym z trendów demograficznych i społeczno-gospodarczych. Spadek dzietności w połączeniu z wydłużaniem średniej długości życia powoduje systematyczny wzrost liczby emerytów w stosunku do osób aktywnych zawodowo. Ponadto zmieniający się rynek pracy - wzrost udziału umów cywilnoprawnych, samozatrudnienia i elastycznych form pracy – skutkuje obniżeniem poziomu składek i może prowadzić do nierównowagi w przyszłych świadczeniach. Niski poziom uczestnictwa w dobrowolnych systemach oszczędzania emerytalnego oraz ograniczona świadomość finansowa wśród obywateli dodatkowo zwiększają ryzyko powstania luki dochodowej wśród przyszłych emerytów. W długiej perspektywie może to skutkować wzrostem ubóstwa wśród osób starszych, większym obciążeniem dla systemu pomocy społecznej i koniecznością nagłych zmian systemowych. Brak szerokiej, przejrzystej debaty publicznej utrudnia obywatelom podejmowanie racjonalnych decyzji finansowych dotyczących przyszłości emerytalnej.

Pytania:

Jakie są prognozy relacji liczby pracujących do liczby emerytów w latach 2030, 2040 i 2050?

Jak prognozowany jest wskaźnik zastąpienia w tym okresie?

Jaki odsetek przyszłych emerytów może otrzymywać świadczenia poniżej minimum socjalnego?

Jakie działania podejmuje ministerstwo w celu zwiększenia udziału obywateli w dobrowolnych formach oszczędzania emerytalnego?

Czy przeprowadzono analizy wpływu zmian parametrów systemu (wiek emerytalny, wysokość składek, waloryzacja świadczeń) na jego długoterminową stabilność?

Jak ministerstwo ocenia ryzyko powstania luki dochodowej w przyszłych pokoleniach emerytów i jakie są planowane działania prewencyjne?