Interpelacja nr 16041

Do mojego biura poselskiego zgłosiła się seniorka, wieloletnia wdowa, która zwróciła uwagę na niesprawiedliwość, jaka w jej ocenie wynika z obowiązujących przepisów regulujących zasady przyznawania renty wdowiej. Jej mąż zmarł wiele lat temu, pozostawiając ją z małymi dziećmi. Od tamtej pory samodzielnie wychowywała dzieci i przez kilkadziesiąt lat pozostawała aktywna zawodowo. Jak podkreśla, przez całe życie pracowała, nie korzystała z zasiłków dla bezrobotnych.

Podejmowała też dodatkową pracę, aby zapewnić dzieciom stabilne warunki życia oraz wypracować wyższą emeryturę.

Dziś, jako osoba starsza, otrzymuje świadczenie emerytalne, jednak, jak wskazuje, obowiązujące przepisy dotyczące renty wdowiej nie obejmują osób znajdujących się w podobnej sytuacji jak ona.

W szczególności zainteresowana zwraca uwagę na kryteria ustawowe, które powodują, że część wdów i wdowców pozostaje poza systemem tego świadczenia, mimo wieloletniego pozostawania w stanie wdowieństwa oraz samodzielnego wychowywania dzieci po śmierci współmałżonka.

W jej ocenie obecne rozwiązania prowadzą do poczucia niesprawiedliwości społecznej, ponieważ osoby, które utraciły współmałżonka bardzo wcześnie i przez dziesięciolecia samotnie prowadziły gospodarstwo domowe oraz pracowały zawodowo, często nie spełniają określonych w ustawie kryteriów formalnych.

W związku z powyższym zwracam się do Pani Ministry z następującymi pytaniami:

Ile osób ubiegających się o rentę wdowią nie otrzymało tego świadczenia ze względu na kryterium wieku małżonka w chwili jego śmierci lub inne kryteria związane z momentem owdowienia?

Czy resort rozważa wprowadzenie bardziej elastycznych rozwiązań ustawowych, które uwzględniałyby sytuację osób, które przez wiele lat samotnie wychowywały dzieci po śmierci współmałżonka?

Czy ministerstwo planuje przeprowadzenie ewaluacji funkcjonowania przepisów dotyczących renty wdowiej po pierwszym okresie ich obowiązywania, w szczególności pod kątem ich wpływu na sytuację różnych grup wdów i wdowców?

Historia osoby, która zwróciła się do mojego biura, pokazuje, że za przepisami ustawowymi stoją konkretne ludzkie doświadczenia i wieloletnie życiowe wysiłki, dlatego tak istotne jest, aby system wsparcia państwa uwzględniał różnorodne sytuacje życiowe osób, które utraciły współmałżonka.