Interpelacja nr 15954

Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w art. 4 pkt 21 wprowadza definicję „urządzeń turystycznych” lokalizowanych na gruntach leśnych. Definicja ta ma charakter katalogu zamkniętego i obejmuje wyłącznie obiekty wprost wymienione w przepisie (parkingi, pola biwakowe, wieże widokowe, kładki, szlaki turystyczne, ścieżki dydaktyczne i miejsca widokowe).

Jednocześnie lasy pełnią również funkcje społeczne, w tym rekreacyjną i turystyczną. W ostatnich latach obserwowany jest wyraźny wzrost znaczenia tych funkcji, a udostępnianie lasów społeczeństwu stanowi jeden z istotnych elementów polityki państwa w zakresie gospodarki leśnej.

W praktyce gospodarowania lasami powszechnie realizowana jest infrastruktura służąca rekreacji i wypoczynkowi, obejmująca m.in. wiaty turystyczne, zadaszone miejsca odpoczynku, ławki, kosze na odpady czy niewielkie miejsca postoju dla turystów.

Obiekty te stanowią podstawową i elementarną infrastrukturę umożliwiającą korzystanie z lasów przez społeczeństwo. Jednocześnie nie wiążą się z trwałą zmianą funkcji gruntów leśnych ani z istotną ingerencją w ich produkcyjny charakter.

Pomimo tego obowiązujące przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewidują tych obiektów w katalogu urządzeń turystycznych. W konsekwencji ich realizacja na gruntach leśnych wymaga uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej oraz wiąże się z naliczaniem należności i opłat.

Powoduje to sytuację, w której budowa prostych, punktowych elementów infrastruktury rekreacyjnej – takich jak ławka, kosz na odpady czy niewielka wiata turystyczna – podlega procedurom przewidzianym dla inwestycji ingerujących w produkcyjną funkcję gruntów leśnych.

Taki stan prawny wydaje się nie odpowiadać współczesnym potrzebom w zakresie realizacji społecznych funkcji lasów oraz praktyce zagospodarowania terenów leśnych.

W związku z powyższym zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Czy Ministerstwo Klimatu i Środowiska dostrzega problem wynikający z zamkniętego katalogu „urządzeń turystycznych” określonego w art. 4 pkt 21 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych?

Czy w ocenie ministerstwa obecna definicja urządzeń turystycznych odpowiada współczesnej praktyce udostępniania lasów społeczeństwu oraz rozwojowi infrastruktury rekreacyjnej w lasach?

Czy ministerstwo analizowało skalę przypadków, w których realizacja niewielkich obiektów infrastruktury turystycznej w lasach wymaga uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej?

Czy resort rozważa zmianę przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych polegającą na rozszerzeniu katalogu urządzeń turystycznych o obiekty powszechnie stosowane obecnie w gospodarce leśnej, takie jak wiaty turystyczne, miejsca odpoczynku, ławki czy kosze na odpady?

Czy w ministerstwie analizowana jest możliwość zmiany konstrukcji definicji urządzeń turystycznych poprzez nadanie jej charakteru katalogu otwartego lub wprowadzenie bardziej elastycznej regulacji umożliwiającej dostosowanie przepisów do zmieniających się potrzeb w zakresie infrastruktury rekreacyjnej w lasach?