Interpelacja nr 15419

Szanowna Pani Minister,

zwracam się w sprawie drastycznych ograniczeń w dostępie do podstawowych świadczeń ginekologicznych, z jakimi mierzą się w Polsce kobiety z niepełnosprawnościami, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich oraz z niepełnosprawnością intelektualną. Obecny stan infrastruktury medycznej w placówkach posiadających kontrakt z NFZ sprawia, że konstytucyjne prawo do ochrony zdrowia jest dla tej grupy obywatelek w dużej mierze fikcją.

Większość gabinetów ginekologicznych dysponuje fotelami o stałej wysokości, co dla kobiety z niepełnosprawnością ruchową stanowi barierę nie do przejścia bez pomocy osób trzecich. Brak regulowanych foteli (obniżanych do poziomu wózka) oraz podnośników narusza godność pacjentek i często uniemożliwia rzetelne przeprowadzenie badania.

Przez bariery architektoniczne i brak odpowiedniego oprzyrządowania kobiety z niepełnosprawnościami są de facto wykluczone z narodowych programów profilaktyki raka szyjki macicy i raka piersi. Statystyki wskazują, że zmiany nowotworowe są u nich wykrywane w znacznie późniejszych stadiach, co nie tylko zagraża ich życiu, ale generuje ogromne koszty leczenia paliatywnego dla budżetu państwa.

System NFZ nie dostarcza pacjentkom wiarygodnych informacji o tym, który gabinet jest realnie dostosowany (posiada nie tylko podjazd do budynku, ale przede wszystkim odpowiedni sprzęt wewnątrz gabinetu).

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Jaki odsetek gabinetów ginekologicznych współpracujących z NFZ posiada obecnie fotele z odpowiednią regulacją wysokości, umożliwiające badanie osób z niepełnosprawnością ruchową? Proszę o dane w rozbiciu na województwa.

Czy resort przewiduje uruchomienie dedykowanego funduszu na doposażenie placówek medycznych w sprzęt ginekologiczny dostosowany do potrzeb osób z niepełnosprawnościami?

Jakie konkretne kroki zostaną podjęte, aby w wyszukiwarce placówek NFZ (np. „Gdzie się leczyć“) pojawiła się zweryfikowana informacja o dostępności gabinetu pod kątem specjalistycznego sprzętu (fotel, podnośnik, waga dla osób na wózkach)?

Czy są planowane systemowe szkolenia dla kadr medycznych z zakresu asysty i specyfiki badania ginekologicznego pacjentek z niepełnosprawnością ruchową i intelektualną?

Czy ministerstwo monitoruje zgłaszalność kobiet z niepełnosprawnościami na badania cytologiczne i mammograficzne? Jeśli tak, jakie są wyniki tych analiz w porównaniu do ogółu populacji?

Jakie inne kroki ministerstwo planuje lub realizuje w przeciwdziałaniu temu problemowi?

Z poważaniem

Piotr Górnikiewicz