Interpelacja nr 13584

Szanowna Pani Ministro!

Do jednego z moich biur poselskich zwrócił się mieszkaniec z prośbą o interwencję w sprawie sytuacji kobiet urodzonych w latach 80., które wychowywały dzieci, a jednocześnie pracowały zawodowo, często w bardzo trudnych warunkach.

Wielu kobietom z tego pokolenia przyszło łączyć obowiązki zawodowe z wychowaniem dzieci w okresie, gdy nie istniały jeszcze programy wsparcia rodzin, takie jak świadczenie 500+ czy becikowe. Pracowały one w zakładach pracy w systemie zmianowym, często dojeżdżając wiele kilometrów. Po powrocie z pracy zajmowały się domem i wychowaniem dzieci, bez pomocy instytucjonalnej i przy bardzo ograniczonych środkach finansowych.

Kobiety te przez całe życie odprowadzały składki i podatki, a dziś, po osiągnięciu wieku emerytalnego, otrzymują bardzo niskie świadczenia — niejednokrotnie w wysokości około 800 zł miesięcznie. Wielu z nich trudno związać koniec z końcem, a ich sytuacja materialna uniemożliwia spokojne przeżycie jesieni życia.

Zgłoszona została propozycja rozważenia przyznania dodatkowego świadczenia – przykładowo w wysokości 200 zł miesięcznie za każde wychowane dziecko – dla kobiet urodzonych w latach 80., które łączyły obowiązki rodzinne i zawodowe, a obecnie otrzymują niskie emerytury.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Czy Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej analizuje sytuację kobiet urodzonych w latach 80., które wychowywały dzieci i pracowały zawodowo, a obecnie pobierają niskie świadczenia emerytalne?

Czy resort planuje wprowadzenie dodatkowych mechanizmów wsparcia emerytalnego dla tej grupy, np. w formie dodatków uzależnionych od liczby wychowanych dzieci lub przepracowanych lat?

Czy rozważane jest rozszerzenie programów analogicznych do „Mama 4+” na kobiety z młodszych roczników, które również poświęciły znaczną część życia na wychowanie dzieci i pracę zawodową?

Z wyrazami szacunku

Małgorzata Pępek
Poseł na Sejm RP