Interpelacja nr 13345

Ulga rehabilitacyjna przewidziana w art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala osobom z orzeczoną niepełnosprawnością na odliczenie wydatków związanych z adaptacją i wyposażeniem mieszkań lub domów, stosownie do ich indywidualnych potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

W praktyce jednak przepisy te budzą liczne wątpliwości interpretacyjne. Brak ustawowego katalogu wydatków kwalifikowanych sprawia, że organy podatkowe różnie interpretują pojęcie „adaptacji” i „wyposażenia”, co prowadzi do nierównego traktowania podatników. Zdarza się, że urzędy skarbowe uznają prawo do odliczenia kosztów remontu łazienki, lecz odmawiają odliczenia podobnych wydatków w innych pomieszczeniach, mimo że są one podyktowane rzeczywistymi potrzebami osoby z niepełnosprawnością.

Dodatkowe trudności pojawiają się w sytuacjach, gdy osoba niepełnosprawna przystosowuje do swoich potrzeb nowo wybudowany dom – wówczas część urzędów odmawia prawa do ulgi, uznając, że nie jest to remont, mimo iż przepisy nie zawężają ulgi do tego rodzaju prac.

Niejasność przepisów prowadzi do nierównego stosowania prawa, a osoby z niepełnosprawnościami, często ponoszące znaczne koszty dostosowania miejsca zamieszkania, muszą indywidualnie występować o interpretacje podatkowe, które nierzadko są rozbieżne.

W świetle powyższego zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:

Czy Ministerstwo Finansów planuje opracowanie i opublikowanie ogólnej interpretacji podatkowej, która ujednolici zasady stosowania ulgi rehabilitacyjnej w zakresie adaptacji i wyposażenia mieszkań?

Czy rozważane jest wprowadzenie orientacyjnego katalogu wydatków kwalifikujących się do odliczenia, tak aby ograniczyć dowolność interpretacyjną organów podatkowych?

Czy Ministerstwo Finansów analizuje możliwość objęcia ulgą rehabilitacyjną wydatków poniesionych w trakcie budowy nowego domu, jeśli służą one przystosowaniu pomieszczeń do potrzeb wynikających z niepełnosprawności?

Jakie działania podejmuje resort w celu zapewnienia jednolitości interpretacyjnej w skali kraju w odniesieniu do ulgi rehabilitacyjnej?

Czy Ministerstwo Finansów dysponuje danymi dotyczącymi liczby indywidualnych interpretacji podatkowych dotyczących ulgi rehabilitacyjnej w zakresie adaptacji mieszkań oraz skali odmów uznania odliczeń?

Czy resort planuje szkolenia lub wytyczne dla pracowników urzędów skarbowych, które pozwoliłyby uniknąć błędnej interpretacji przepisów i nierównego traktowania podatników?

Czy w ocenie Ministerstwa Finansów obecne przepisy w wystarczającym stopniu chronią prawa osób z niepełnosprawnościami w kontekście dostosowania ich mieszkań do potrzeb zdrowotnych i funkcjonalnych?

Czy Ministerstwo Finansów rozważa uproszczenie procedur odliczenia ulgi rehabilitacyjnej, aby osoby z niepełnosprawnościami nie musiały każdorazowo występować o indywidualną interpretację podatkową?