Przejdź do treści
11°CPowietrze: dobre Wisła: 123 cm bez zmian wtorek, 6 października 2026 · imieniny: Artura, Brunona wschód 06:53 · zachód 18:12
reklama
Sprawy w Sejmie

Interpelacja nr 12369

Interpelacja w sprawie penalizacji osób w kryzysie bezdomności

Interpelacjaz odpowiedziąwpłynęło 19.09.2025

Autor

Adresat: minister spraw wewnętrznych i administracji

Adresat: minister sprawiedliwości

Treść

Szanowny Panie Ministrze!

W trakcie posiedzenia Parlamentarnego Zespołu ds. zakończenia bezdomności 17 września 2025 omawialiśmy problematykę penalizacji bezdomności. Wytyczne ONZ w sprawie skrajnego ubóstwa i praw człowieka wskazują, że należy dokonać przeglądu regulacji prawnych pod kątem przepisów dotyczących penalizacji osób w kryzysie bezdomności i skrajnego ubóstwa. Wytyczne te, jak i raporty Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. skrajnego ubóstwa i praw człowieka, oraz ustalenia nauki, wskazują na nieefektywność penalizacji czynności powiązanych z kryzysem bezdomności, również w wymiarze ekonomicznym. Służby państwowe po prostu marnują zasoby i pieniądze. Przy tym pogłębiając stygmatyzację i wykluczenie osób w kryzysie bezdomności i nierzadko utrudniają wychodzenie z kryzysu. Policja i Straż Miejska karzą mandatami za czynności związane z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych. Osoby w kryzysie bezdomności karane są między innymi za kąpiele w miejscach publicznych, kradzieże nieznacznych ilości owoców i warzyw z ogrodów, jeżdżenie “na gapę” komunikacją, a przede wszystkim za żebranie w miejscu publicznym w sytuacji, gdy interweniujący funkcjonariusze uznają (często w sposób arbitralny, bo nie sposób w trakcie interwencji dokonać dokładnej oceny), że karana przez nich osoba jest zdolna do pracy lub posiada środki do życia (tj. za wykroczenie z art. 58 § 1 Kodeksu wykroczeń). Za, często słusznym, oburzeniem społecznym niestety poza nałożeniem kary przez służby nie idzie żadne inne działanie o charakterze pomocowym, zaś działania służb porządkowych, szczególnie w przypadku wykroczeń z art. 58 § 1 K.w. mają raczej charakter dbania o “estetykę” przestrzeni publicznych, niż ochronę społeczeństwa przed realnym zagrożeniem.

Bezskuteczność i niezgodność takich działań jest szeroko opisana nie tylko w wytycznych ONZ, ale również w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i wystąpieniach rzecznika praw obywatelskich.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Czy minister spraw wewnętrznych i administracji wydał lub wyda wytyczne postępowania dla Policji i Straży Miejskiej dotyczące możliwości odstępowania od wszczęcia postępowania mandatowego w przypadku osób doświadczających bezdomności popełniających drobne wykroczenia w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych? <

Czy minister spraw wewnętrznych i administracji, minister sprawiedliwości i nadzorowane przez ministerstwa służby aktualnie biorą pod uwagę przy wszczynaniu postępowań mandatowych przy wykroczeniach osób w kryzysie bezdomności fakt, że wymierzanie kar za czynności powiązane z zaspokajaniem podstawowych potrzeb życiowych przez te osoby jest bezskuteczne i może prowadzić do marnotrawstwa zasobów i środków służb mundurowych i wymiaru sprawiedliwości?

Czy minister sprawiedliwości dokonał lub planuje dokonać (a jeżeli tak, to kiedy) przeglądu regulacji prawa karnego, głównie prawa wykroczeń, pod kątem penalizacji zachowań zmierzających do zaspokojenia przez jednostki podstawowych potrzeb życiowych?

Odpowiedzi

Sekretarz stanu Czesław Mroczek, 20.10.2025

Odpowiedź na interpelację nr 12369

w sprawie penalizacji osób w kryzysie bezdomności

Odpowiadający: sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Czesław Mroczek

Warszawa, 20-10-2025

Szanowny Panie Marszałku,

w odpowiedzi na interpelację numer 12369 pani poseł Marceliny Zawiszy w sprawie penalizacji osób w kryzysie bezdomności, w zakresie właściwości ministra spraw wewnętrznych i administracji, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Zgodnie z wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą legalizmu Policja działa na podstawie i w granicach prawa. Powyższe oznacza, że ustanowione normy prawne określają kompetencje, zadania i tryb postępowania Policji, wyznaczając tym samym granice aktywności formacji. Do podstawowych zadań Policji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców.

Stosownie do art. 54 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia[1], w przypadku ujawnienia popełnienia wykroczenia, Policja lub inny uprawniony organ z urzędu przeprowadza czynności wyjaśniające w celu ustalenia czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie oraz zebrania danych niezbędnych do sporządzenia takiego wniosku. Powyższe czynności w miarę możliwości powinny zostać podjęte w miejscu popełnienia czynu bezpośrednio po jego ujawnieniu.

Należy również wskazać, że w postępowaniu mandatowym, jeżeli przepisy ww. ustawy nie stanowią inaczej, funkcjonariusz uprawniony do nakładania grzywny w drodze mandatu karnego może ją nałożyć jedynie, gdy:

schwytano sprawcę wykroczenia na gorącym uczynku lub bezpośrednio po popełnieniu wykroczenia,

stwierdzi popełnienie wykroczenia, w szczególności za pomocą przyrządu kontrolno-pomiarowego lub urządzenia rejestrującego, a sprawca nie został schwytany na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem, i nie zachodzi wątpliwość co do sprawcy czynu

– w tym także, w razie potrzeby, po przeprowadzeniu w niezbędnym zakresie czynności wyjaśniających, podjętych niezwłocznie po ujawnieniu wykroczenia. Nałożenie grzywny w drodze mandatu karnego nie może nastąpić po upływie 60 dni od dnia ustalenia sprawcy wykroczenia, zaś sprawca może odmówić przyjęcia mandatu karnego.

Z przytoczonych przepisów prawa wynika, że w każdym przypadku ujawnienia wykroczenia policjant lub inny uprawniony funkcjonariusz jest zobowiązany ustalić okoliczności faktyczne zdarzenia oraz okoliczności mające wpływ na wymiar kary (okoliczności obciążające, łagodzące, warunki osobiste sprawcy) celem podjęcia decyzji o zastosowaniu odpowiednich środków karnych wobec osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia.

W zależności od dokonanych w powyższym zakresie ustaleń policjant lub inny uprawniony funkcjonariusz może:

zastosować środki oddziaływania wychowawczego, o których mowa w art. 41 Kodeksu wykroczeń[2],

nałożyć grzywnę w drodze mandatu karnego,

skierować wniosek o ukaranie do sądu,

odstąpić od skierowania wniosku o ukaranie do sądu, jeżeli zachodzi którakolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 5 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że obowiązujące przepisy prawa umożliwiają dokonanie wyboru adekwatnego do ustalonych okoliczności faktycznych zdarzenia sposobu postępowania wobec sprawcy wykroczenia. Rolą Policji jest reagowanie na każde zachowanie naruszające porządek prawny, bez względu na fakt, kto dokonuje przedmiotowego naruszenia. Istotne przy tym pozostaje, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują wyłączenia odpowiedzialności karnej osób w kryzysie bezdomności w przypadku popełnienia przez takie osoby wykroczenia.

Z poważaniem

z up. Czesław Mroczek
Sekretarz Stanu
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji

[1] Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. 2025 poz. 860).

[2] Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. 2025 poz. 734).

Sekretarz stanu Arkadiusz Myrcha, 14.11.2025

Odpowiedź w pliku (PDF): i12369-o2.pdf (PDF)

Miasta w tym piśmie: Warszawa

Pismo na sejm.gov.pl (otwiera się w nowej karcie)

Szczegóły pisma

Wysłano
29.09.2025
Wysłano do adresata
minister spraw wewnętrznych i administracji: 29.09.2025
Wysłano do adresata
minister sprawiedliwości: 29.09.2025
Skąd są te dane?

Źródło: System Informacyjny Sejmu, stan danych: 06.10.2026 05:05

Zdjęcie: fot. Kancelaria Sejmu