Interpelacja nr 12254

Osoby z niepełnosprawnościami w Polsce wciąż napotykają na wiele barier – nie tylko architektonicznych, ale również systemowych, społecznych i finansowych. Problem szczególnie dotyczy mieszkańców mniejszych miast i wsi, gdzie dostęp do profesjonalnej rehabilitacji, pomocy asystenckiej czy programów aktywizujących społecznie i zawodowo jest często znacznie ograniczony lub wręcz nieistniejący.

Zgłaszane są przypadki braku ośrodków rehabilitacyjnych w zasięgu kilkudziesięciu kilometrów, wielomiesięczne kolejki do zabiegów finansowanych przez NFZ oraz trudności w uzyskaniu wsparcia asystenta osobistego. To wszystko prowadzi do marginalizacji i izolacji społecznej tysięcy obywateli.

W związku z tym proszę o odpowiedzi na następujące pytania:

Ile osób z orzeczeniem o niepełnosprawności korzysta obecnie z usług asystenta osobistego – z podziałem na województwa i typy gmin (miejska/wiejska)?

Czy planowane jest rozszerzenie programu asystenckiego tak, by objął większą liczbę beneficjentów, szczególnie z obszarów wykluczonych transportowo?

Jakie działania podejmowane są w celu skrócenia kolejek do rehabilitacji refundowanej przez NFZ dla osób z niepełnosprawnościami?

Czy ministerstwo przewiduje rozwój ośrodków dziennych i środowiskowych domów samopomocy (ŚDS) w mniejszych gminach?

Czy brane są pod uwagę nowe formy wsparcia - np. bon rehabilitacyjny, indywidualne dofinansowanie na opiekę lub mobilną rehabilitację w miejscu zamieszkania?

Państwo powinno tworzyć warunki do aktywnego, godnego życia osób z niepełnosprawnościami - niezależnie od miejsca zamieszkania. Równość szans oznacza dostępność, wsparcie i realną obecność usług tam, gdzie są potrzebne.