Interpelacja nr 12180

Szanowny Panie Ministrze,

w toku prac Parlamentarnego Zespołu ds. zakończenia bezdomności, któremu przewodniczę, wraz z ekspertkami i ekspertami omawiamy wielowymiarową problematykę zjawiska bezdomności. Jedną z grup zagrożonych bezdomnością są byli osadzeni wychodzący z zakładów karnych. Z więzień wychodzą często osoby bez zabezpieczenia mieszkaniowego – brama zakładu karnego zmienia się więc dla nich nierzadko w bramę na ulicę. To oczywisty problem – bezdomność wiąże się bowiem ze zwiększonym ryzykiem popadnięcia w konflikt z prawem. Tworzy się błędne koło, w którym byli osadzeni nierzadko wielokrotnie trafiają do zakładów karnych i po wyjściu wracają do kryzysu bezdomności. Kłóci się to z jednym z celów, które przyświecają systemowi penitencjarnemu – trudno bowiem mówić o resocjalizacji byłych osadzonych, gdy trafiają po odbyciu kary wprost na ulicę.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Ile osób opuszcza zakłady karne bez zabezpieczenia mieszkaniowego?

Jaki jest plan pracy socjalnej w więzieniach i rozwiązań mieszkaniowych po wyjściu?

Dlaczego w zakładach karnych nie są zatrudniani pracownicy socjalni mimo zapisu w ustawie o pomocy społecznej? Kiedy jest planowane wdrożenie tego obowiązku? Jakie działania podjął resort, aby zmienić ten stan rzeczy?

Jakie działania podejmie resort, aby wprowadzić systemowe rozwiązania przygotowania do życia po wyjściu, w tym zwłaszcza programy probacji, nadzoru kuratorów i współpracy z organizacjami pozarządowymi?

Czy jest planowana zmiana modelu wykonywania kary pozbawienia wolności tak, aby od pierwszego dnia była ona nastawiona na przygotowanie do życia na wolności, a nie wyłącznie na dostosowanie do warunków więziennych?

Czy resort przewiduje możliwość utworzenia specjalnego programu w zakresie zapewnienia usług mieszkaniowych i wsparcia dla osób opuszczających areszty i zakłady karne, a zagrożonych lub już doświadczających bezdomności?