Interpelacja nr 11936

Szanowna Pani Minister,

zasady ustalania podstawy wymiaru emerytury (renty) zostały określone w art. 15 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353; dalej jako u.e.r.). Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury (renty) uwzględnia się przychód, stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych przez zainteresowanego, z okresu ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok zgłoszenia wniosku o emeryturę (rentę). Zakład Ubezpieczeń Społecznych w wielu przypadkach nie stosuje jednak tych zasad, jak choćby w przypadku lat 1983-1982 wśród byłych pracowników ubiegających się o świadczenie emerytalne. Większość osób przyjmuje ten stan rzeczy i nie dochodzi swoich praw w dalszym postępowaniu.

Staje się to dość powszechnym problemem społecznym, w związku z tym uprzejmie proszę o odpowiedź na poniższe pytania:

Dlaczego Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie przelicza najkorzystniejszych lat pracy przy wyliczeniu wskaźnika podstawy wymiaru kapitału początkowego?

Z czego wynika takie postępowanie?

Jaka jest skala odwołań od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tego tytułu?

Dlaczego w taki sposób traktowani są obywatele, skoro zasady te mają być korzystne dla nich, jak mówi sama ustawa?

Z poważaniem

Grzegorz Lorek