Interpelacja nr 11903

Szanowna Pani Minister!

Bardzo ważnym zadaniem i wyzwaniem społecznym jest zapewnienie osobom niepełnosprawnym odpowiednich warunków do życia i rozwoju. Niestety otrzymuję sygnały o trudnej sytuacji osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym i znacznym w wieku od 25. roku życia. Jak przekazują mi ich rodzice, powinni oni po ukończeniu obowiązkowej edukacji w placówkach kształcenia specjalnego rozpocząć dalszy etap swojego rozwoju, tj. rehabilitacji zawodowo-społecznej lub środowiskowo-społecznej w placówkach takich jak Warsztaty Terapii Zajęciowej, Zakłady Aktywności Zawodowej, Środowiskowe Domu Samopomocy, Centra Integracji Społecznej, Kluby Integracji Społecznej. Niestety w wielu regionach brakuje nie tylko miejsc, ale w ogóle tego typu placówek. Jak również informują, najgorsza jest sytuacja osób nisko i średnio funkcjonujących, ale tzw. ekspresyjnych, które potrzebują miejsca w ŚDS na specjalnych warunkach, tj. pracy w małych, maksymalnie 4-5 osobowych grupach z personelem w składzie 1 terapeuta i 1-2 osoby pomocnicze.

Rodzice osób niepełnosprawnych zwrócili się do mnie z oczekiwaniami rozwiązań systemowych, w związku z powyższym chciałem zapytać:

1. Jakie są rozpoznane przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej potrzeby w zakresie zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do pomocy – ile osób w naszym kraju czeka na miejsce w placówkach takich jak WTZ, ZAZ, ŚDS, CIS, KIS?

2. Czy Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ma plany dotyczące wdrażania programów zwiększających liczbę miejsc w placówkach rehabilitacji zawodowo-społecznej lub środowiskowo-społecznej?

3. Czy Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej pracuje nad zmianą obecnych przepisów prawa, które nie przewidują rehabilitacji społecznej w ŚDS we wspomnianych powyżej małych grupach ( 4-5 osób, 1 terapeuta, 1-2 osoby pomocnicze)?