Interpelacja nr 11564

Szanowna Pani Ministro,

kierując się troską o komfort i dobrostan pacjentek onkologicznych, a także z uznaniem dla działań podejmowanych przez Ministerstwo Zdrowia na rzecz poszerzania dostępu do nowoczesnych terapii, zwracam się z uprzejmą prośbą o rozważenie możliwości włączenia terapii skojarzonej pertuzumabem i trastuzumabem w formie podskórnej (Phesgo) do programu lekowego „Leczenie chorych na raka piersi (ICD-10: C50)“.

Do mojego biura poselskiego zgłosiła się prezeska organizacji reprezentującej pacjentki onkologiczne, która wskazuje na potrzebę rozszerzenia dostępnych opcji terapeutycznych w ramach wspomnianego programu o podskórną formę leczenia.

Zgłoszony postulat wynika z doświadczeń samych pacjentek, jak również z obserwacji klinicznych. Wprowadzenie tej formy terapii mogłoby – jak twierdzą przedstawicielki środowiska pacjenckiego – znacząco poprawić komfort leczenia, ograniczyć czas spędzany w ośrodku, a także umożliwić bardziej elastyczne podejście do organizacji świadczeń zdrowotnych.

Zdaję sobie sprawę, że każda decyzja refundacyjna wymaga starannej analizy medycznej, organizacyjnej i ekonomicznej. Niemniej, biorąc pod uwagę pozytywne doświadczenia z innych państw europejskich oraz potrzeby pacjentek w Polsce, uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:

Czy Ministerstwo Zdrowia prowadzi obecnie prace analityczne lub konsultacje dotyczące ewentualnego wprowadzenia terapii Phesgo do programu lekowego dla pacjentek z rakiem piersi?

Czy znane są ministerstwu potencjalne korzyści organizacyjne wynikające z zastosowania podskórnej formy terapii – w tym skrócenie czasu podań, odciążenie personelu medycznego i możliwość realizacji leczenia poza klasycznym oddziałem szpitalnym?

Czy jest planowane uwzględnienie perspektywy pacjentek w procesie podejmowania decyzji o ewentualnej refundacji tej terapii – w szczególności w zakresie poprawy jakości życia i ograniczenia obciążenia psychofizycznego związanego z leczeniem?

Czy ministerstwo przewiduje w przyszłości możliwość wdrażania tego typu terapii w formie pilotażowej, by zebrać doświadczenia organizacyjne i kliniczne przed ogólnokrajowym zastosowaniem?