Interpelacja nr 11198

Szanowny Panie Ministrze,

kwestia zdrowia psychicznego w środowisku akademickim od lat budzi uzasadnione obawy i wymaga systemowych działań. Na wagę tego problemu wskazują zarówno wyniki raportu „Analiza badań nad zdrowiem psychicznym i jakością życia w środowisku akademickim”, sfinansowanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, jak i słowa Pani wiceminister Marii Mrówczyńskiej, która podkreśliła, że jest to jedno z kluczowych wyzwań wymagających pilnej i skoordynowanej reakcji.

Raport jasno wskazuje, że problemy zdrowia psychicznego dotykają wszystkich grup społeczności akademickiej — studentów, doktorantów, a także kadry naukowej i administracyjnej. Badania pokazują m.in., że nawet połowa studentów doświadcza wysokiego poziomu stresu, a około 22–23% spełnia kryteria depresji. Wśród doktorantów 17–24% zmaga się z objawami lękowymi lub depresyjnymi, a także pojawiają się myśli samobójcze. Kadra uczelni doświadcza z kolei wysokiego poziomu wypalenia zawodowego i stresu.

Raport podkreśla, że problemy te wynikają nie tylko z czynników indywidualnych, lecz także instytucjonalnych i systemowych, takich jak organizacja pracy i kształcenia, brak równowagi między życiem zawodowym a prywatnym czy niepewność zatrudnienia. Dlatego niezbędne jest, aby działania naprawcze — zwiększające dostępność i skuteczność pomocy psychologicznej oraz uwzględniające stałe monitorowanie i ewaluację — były projektowane i realizowane we współpracy z uczelniami, które najlepiej znają potrzeby swoich społeczności akademickich.

W związku z powyższym prosimy o odpowiedź na następujące pytania:

Jakie mechanizmy współpracy z uczelniami zamierza wdrożyć ministerstwo, aby zapewnić systemowe i skuteczne wsparcie zdrowia psychicznego w środowisku akademickim, w tym rozwój interwencji opartych na dowodach naukowych?

W jaki sposób ministerstwo planuje wspierać uczelnie w systematycznej ocenie skuteczności wdrażanych programów, aby dostosować je do polskiego kontekstu i poprawiać jakość wsparcia?

Jakie działania zostaną podjęte, aby zwiększyć świadomość i dostępność bezpłatnej pomocy psychologicznej na uczelniach, biorąc pod uwagę bariery finansowe i obawy o dyskrecję?

Z poważaniem