Interpelacja nr 11033

Szanowna Pani Ministro!

Do mojego biura poselskiego zgłosił się mieszkaniec mojego regionu – osoba z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, spowodowanym poważnym ograniczeniem widzenia. Pomimo, że posiada prawo jazdy i stara się prowadzić samodzielne życie, napotyka istotne trudności w codziennym funkcjonowaniu, zwłaszcza w poruszaniu się w przestrzeni publicznej, gdzie brak możliwości parkowania w pobliżu celu podróży znacząco utrudnia mu normalne załatwianie spraw.

Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, karta parkingowa przysługuje jedynie osobom, u których orzeczono znaczne trudności w poruszaniu się. W praktyce oznacza to wykluczenie z tego uprawnienia wielu osób słabowidzących, które – choć formalnie nie mają ograniczeń w zakresie lokomocji – doświadczają poważnych trudności w orientacji przestrzennej, w szczególności w nieznanym otoczeniu, gdzie np. oznakowanie jest niedostrzegalne bez wsparcia technologicznego lub pomocy osób trzecich.

Wielu takich kierowców, chcąc zaparkować możliwie najbliżej placówki medycznej, urzędu lub innego ważnego punktu, nie ma możliwości skorzystania z miejsc przeznaczonych dla osób z niepełnosprawnością, mimo że są one puste. Jednocześnie niepełnosprawność wzrokowa nie jest traktowana, jako przesłanka uprawniająca do przyznania karty parkingowej, chyba że towarzyszy jej inna dysfunkcja ruchu. Problem potęguje konieczność ponownego orzekania o niepełnosprawności w celu uzyskania takiej karty, nawet w sytuacji, gdy osoba ma już orzeczenie potwierdzające trwałe ograniczenia funkcjonalne.

Zgłoszona sprawa unaocznia potrzebę nowelizacji przepisów w taki sposób, aby osoby z niepełnosprawnością wzrokową, w szczególności z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, mogły – na podstawie odpowiedniego zaświadczenia i oceny funkcjonalnej – uzyskać kartę parkingową bez konieczności przechodzenia kolejnych postępowań orzeczniczych i bez wymogu posiadania problemów związanych z fizycznym poruszaniem się. Wprowadzenie takich rozwiązań pozwoliłoby lepiej uwzględniać rzeczywiste potrzeby tych osób, nie ograniczając się jedynie do wąskiej kategorii dysfunkcji ruchu.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Czy ministerstwo planuje nowelizację przepisów dotyczących przyznawania kart parkingowych w taki sposób, by uwzględnić potrzeby osób z niepełnosprawnością wzroku, które mają trudności w orientacji przestrzennej, mimo braku zaburzeń w lokomocji?

Czy rozważana jest możliwość odejścia od wymogu orzekania o „znacznych trudnościach w poruszaniu się“, jako jedynego kryterium dostępu do karty parkingowej?

Czy możliwe jest wprowadzenie uproszczonej procedury przyznawania karty parkingowej dla osób z trwałą niepełnosprawnością wzroku, bez konieczności ponownego stawania na komisję?

Z wyrazami szacunku

Małgorzata Pępek
Poseł na Sejm RP