Interpelacja nr 10544

Szanowna Pani Ministro,

są w Polsce tysiące historii, które nigdy nie trafiają na pierwsze strony gazet. Historii o codziennym wysiłku, nadziei i rozczarowaniu. Historii ludzi, którzy nie walczą o pieniądze, stanowiska czy wpływy — walczą o coś znacznie cenniejszego. Walczą o dziecko.

Jedną z tych historii opowiedziała mi pani Ewelina z województwa łódzkiego. Mieszka wraz z mężem w Skierniewicach — mieście, które nie jest ani małą wioską, ani dużą metropolią. Ich życie toczy się spokojnym rytmem pracy, codziennych obowiązków, planów. Ale od pewnego czasu pojawiła się w nim walka o coś, co powinno być najprostszym prawem każdego człowieka: o możliwość zostania rodzicem.

Pani Ewelina i jej mąż co miesiąc pokonują dziesiątki kilometrów do Łodzi, by wykonać proste badania — takie, które mogłyby przecież być dostępne w lokalnym szpitalu. Wysiłek ten nie sprowadza się tylko do fizycznej podróży – to też rezygnacja z pracy, narastający stres, przemęczenie i coraz większe poczucie bycia pozostawionym samym sobie.

Niepłodność wciąż pozostaje tematem niewygodnym. Zbyt rzadko mówimy o tym, że to nie jest kwestia „prywatna” – to choroba. A leczenie tej choroby w Polsce zależy od miejsca zamieszkania, od statusu materialnego, od szczęścia w losowaniu terminu wizyty. To nie może tak dłużej wyglądać.

Dlatego proszę Panią Ministrę o odpowiedzi na następujące pytania:

1. Czy planowane jest stworzenie systemu lokalnych punktów diagnostyki i leczenia niepłodności, które umożliwią podstawowe badania w miastach powiatowych — bez konieczności stałych podróży do metropolii?

2. Czy rząd zamierza wprowadzić konkretne działania legislacyjne lub organizacyjne, by wyrównać szanse pacjentów z mniejszych miejscowości w dostępie do opieki prokreacyjnej?

3. Czy wsparcie państwowe w leczeniu niepłodności będzie obejmowało również wcześniejsze etapy diagnostyczne i hormonalne, a nie tylko kosztowną procedurę in vitro?

4. Czy ministerstwo planuje przeciwdziałać wykluczeniu komunikacyjnemu i zawodowemu, które dotyka pacjentów zmuszonych do częstych podróży i opuszczania pracy w celu kontynuowania leczenia?